Thank god voor bedankt

De titel is wat raadselachtig, maar dit zal ik volledig uitleggen.
Het is mij altijd een beetje een raadsel waar nou precies de grens van 'je' en 'u' is. Tegen mijn leraren zeg ik in het algemeen 'u' (gymleraren en leraren die stiekem nog 15 zijn vormen hierbij een uitzondering), maar wat moet ik tegen mijn buren zeggen? Ik ben zo'n noob die elke mogelijke zin waar een aanspreekvorm in voorkomt ontwijkt, maar dat resulteert soms in wat ongemakkelijke situaties ("ja, ik bleef maar even bij hem tot u... eh.. je.. ehhh... iemand... thuis was").

Zo ook net, toen ik mijn buurvrouw (via de "whatsApp" zoals zij dat mooi visueel verwoord) wilde bedanken. Ik typte eerst "dank u", maar dat voelde zo formeel dat ik het maar snel weg haalde (met als resultaat dat ik bijna die smiley met die hartjesmond stuurde.. awkward). "Dank je" klinkt ook zo ey ma niggah waddup, dus dat was ook niet echt geschikt. En toen scheen het licht der hemelen op me a.k.a. kreeg ik een ingeving: "bedankt"! De perfecte oplossing!

Eind goed, al goed (al heb ik wel bedankz gestuurd, in plaats van bedankt.. Nou ja, je kan niet alles hebben).