Spaghettiiii con melanzane e pomodori secchi (zonder Italiaanse vertaalmachine omfg)

Jongens. Ga dit maken. Nu (ok, lees dit blogje nog even uit). Zo. LEKKER.
Ik vind pasta normaal gesproken echt totaal niet aantrekkelijk, maar ik ging maandag boodschappen doen en had er voor de verandering eens ontzettend zin in. Dus.
God ik ben zo excited over dit receptje dat ik niet meer normaal gecoördineerd kan typen. Maken, bitchez!

Men neme (voor 1 persoon) (aaalll byyy mysseeeeeheheeelf):

• 80 gram spaghetti
• 1 aubergine
• een stuk of 4 zongedroogde tomaatjes, in reepjes gesneden
• 1 snee brood
• shitload aan knoflook (van het niveau: de hele avond thuisblijven en vooral niet tegen anderen praten)
• een handje spinazie/rucola/veldsla/iets groens
• olijfolie/peper/zout
• eventueel nog pijnboompitjes en Parmezaanse kaas

Men doet:

1. Kook de spaghetti.
2. Snijd intussen de aubergine in schijfjes van ongeveer 1-1,5 cm dik. Strooi er wat zout & peper op
3. Zet een middelgrote koekenpan op het vuur, flinke drizzle olijfolie in, bak de aubergineschijfjes totdat de spaghetti gaar is op een laag-middelhoog vuurtje
4. Terwijl de aubergines nog lekker aan het baden zijn in de gloeiendhete olijfolie, verkruimel je het sneetje brood (kan gewoon met de hand, of in de keukenmachine). Hier moet je je creatieve geest in vrije loop laten: wil je crouton-achtige grootte of meer fijne kruimels? De vragen des levens.
5. Snijd de knoflookteen in schijfjes, of gebruik zo'n vet handige knoflookpers (waarbij Jamie Oliver altijd de schil eraan laat zitten, zo bad-ass)
6. Schuif de aubergines een beetje aan de kant in de koekenpan, giet nog een klein beetje olijfolie in de koekenpan en HUP in the garlic goes
7. Kruimels bij het olijfolie-knoflookplasje (HAHA zo aantrekkelijk), even doorbakken totdat én de spaghetti én de aubergines klaar zijn, en het brood enigszins krokant.
8. Giet de spaghetti af. Drapeer 't in een bord, en dan begint de fun. Snijd de aubergineschijven in vieren, gooi ze op de spaghetti met de zongedroogde tomaatjes en je groene blaadjes naar keuze. Giet er een scheutje olijfolie over (i sure love me some olive oil ja), beetje peper & zout, en meng het even door. 
9. Strooi er heel nonchalant je broodkruim over, en eventueel de pijnboompitjes en geraspte Parmezaanse kaas.

Oh ma lord. Oh ma friggin lord. I just died and went to heaven. 

:D

Weet je waar ik zo'n godsgruwelijke hekel aan heb? Aan foto's waarop je geacht wordt te lachen. Een quasi-serieuze kop is geen probleem (klik voor bewijs), maar zodra er ook maar iets van gedwongen spontaniteit en vrolijkheid bij moet komen kijken.. boy do we have a problem.

Misschien komt het ook omdat ik 't principe niet snap. Leuk en aardig als er toevallig een foto wordt genomen als ik lach, maar zo'n geforceerde NU GA JE LACHEN KLOOTZAK-foto.. nah.

Maar ik wíl het wel. Ik wil ook leuk lachend op een foto staan, en niet als een of andere bezeten wezel. Ik wil zo'n charmante Française zijn, of zo'n temperamentvolle Spaanse, die beide altijd mooi op de foto staan. Ik wil ook foto's kunnen bekijken zonder alleen maar te kunnen denken: "Oh gloria, lord have mercy en laat de andere mensen niet zien hoe ik er weer op sta als een hondsdolle otter." Dat doen ze echter wel meestal, helaas.

Dus, lieve Goden op de berg van Olympos, geef mij een fotogenieke lach. Bij voorbaat dank. Van mij, maar ook van de rest van de mensheid.

Favorietjes

Dingen die de afgelopen tijd mijn leven wat beter maakten. Op welke manier dan ook.

Speltbrood
Nou moet je 'ns goed luisteren. Ja, dit is #clean. En (schijnbaar) beter te verteren dan tarwe. Maar het is vooral focking lekker. Voor 2,50 heb je bij de Appie een heel brood, met (spelt?)vlokken en lekkere krokante korst. Oh boy.
Oja ps., deze week in de bonus met 2 voor 3 euro. Dat ik dit op m'n blog aan het verkondigen ben zeg, jeetje Myrt gore huisvrouw.

Zelf koken (duizend hartjes)
Ik lichtte het al eerder toe, maar mijn gotteke wat ben ik blij dat ik zelf kan bepalen wat ik eet. En dat ik 's avonds in mijn bedje een weekmenu lig te bedenken (deze week onder andere spaghetti met aubergine, zongedroogde tomaatjes en knoflookkruim/curry met pompoen, kikkererwten en spinazie/couscous met spinazie (moet op hé), zongedroogde tomaatjes (eh.. dito) en kikkererwtenburgers) (nobody cares maar goed), en het met m'n zuurverdiende geld mag aanschaffen. Wat een zegen!

De Herfst
Met hoofdletters, ja. Pepernoten, kruidcake, warme chocolademelk, worteltaart, dampende potten gemberthee, breisels, gure wind en roze wangetjes. En:

Tony's Chocolonely amandel/kokos/kaneel
Laat ik er slechts dit over zeggen: ik heb er een uur voor gelopen. 's Avonds. In het donker. Het miezerde. En het was het waard.

Leuke dingen plannen
In deze categorie vallen: yoga vanaf november, Daughter bekijken in Paradiso, etentjes, koffies, en natuurlijk tentamens. Vóóral tentamens, vanzelfsprekend.

De Tram
Kijk, ik kom uit een stadje met zo'n 80.000 inwoners. Dat vind ik altijd een schrikbarend groot getal, maar De Machtigen Van Nederland zijn het niet met me eens en dus is er geen tram of metro te vinden.
In Amsterdam echter wel. Alle hemelen, wat is zo'n ding handig! Je checkt in, gaat zitten, checkt uit, en bent heel ergens anders (fijn dat ik het principe van een tram nog even aan jullie uitleg, toch?). Ideaal! Wat je er gratis bij krijgt is een bijna-doodervaringgarantie. Heerlijk.

Muziek
Maar niet zomaar. Klik vooral hier voor een fijne Obama speech met beat en hier voor een geweldig chill nummer over een hartenbreker (altijd leuk). Dansen, bitches!

Tot zover mijn positiviteit. Vanaf nu zal ik jullie weer verblijden met mijn immer pessimistische ironie.

Daar is 'ie hoor dames en heren

Lekker goeie kwaliteit foto's - kuch - van mijn nieuwe kamertje(s)! Maar bewonder allereerst deze prachtig vormgegeven plattegrond:

Eerste foto genomen vanaf turkoois stipje 1, en heel origineel: foto twee vanaf stipje 2. Wauw. Myrthe. Amazing. Hoe kom je toch  altijd op die briljante ideeën?

Ha-ha

Hallekidezie. Zijn we opeens - zo lijkt het - acht lichtjaren verder. 't Voelt bizar lang geleden, dat ik nog in dat pittoreske huisje in Engeland zat. Even een Myrthe-levensupdate!

First of all: ik woon in Amsterdam! Ik heb een huisje gevonden 2 straten van het Museumplein af, waar ik gewoon ongegeneerd een bak blauwe bessensoyayoghurt kan eten in bed als ontbijt. Waar ik zonder enig schuldgevoel van die "Oh die zijn zó niet clean en healthy"-maaltijdsalades kan eten, maar ook linzensalades met rode bieten kan verorberen zonder dat mijn broertje me aankijkt alsof ik het geslachtsdelen van de duivel naar binnen aan het werken ben. Waar ik zo vroeg of zo laat kan gaan slapen als ik zelf wil.
Vijf minuutjes fietsen naar Paradiso, tien minuutjes naar de Albert Cuyp en een kwartiertje naar college. Heer-lijk.

En dan: studie. Ik kan echt niet geloven dat ik nu al zo'n weekje of zes Antropologie studeer? En dus al een weekje of zes elke dag naar Amsterdam ga? Het voelt alsof ik net een week voor 't eerst de stad echt goed heb leren kennen, in plaats van 1,5 maand.
Studie is interessant, mensen zijn (over het algemeen) heel leuk, stad is geweldig, vrije tijd nog geweldiger. Luvvin' it.
Opvallend is wel dat ik over 3 dagen tentamen heb voor het eerst in 2 maanden, en ik ook voor het eerst in 2 maanden een blogje schrijf. Mihi.

Alles is leuk! Blij!
Oh ja! En voor een ieder die geïnteresseerd is in mijn culinaire uitspattingen:

Ansichtkaartje voor jullie

Hello hello old chap! Ik lig momenteel op een tweepersoonsbed in Noss Mayo, Devon, Engeland. Noss Mayo ja, oddest name ever maar dat maakt niet uit want oh my....
Ik zal mijn verblijfplaats even beschrijven: een oude kapel, gerenoveerd, uitzicht op de meest pittoreske baai van de hele UK. Eerste verdieping 3 slaapkamers en 3 badkamers (you got that right bro, EIGEN BADKAMER). Dan loop je langs een prachtig fantastig schilderij de trap op, en ben je in de hemel. Kookeiland, terras, hoog plafond, schapenkleden over de 3 banken.. Oh boy it has it all!
Dit is mijn tweede weekje in Engeland dit jaar, waarvan ik de eerste doorbracht vlakbij Oxford. So prittie!

Ik ga proberen zeer amateuristische maar zo goed bedoelde telefoonfoto's bij te voegen, wish me luck!

Tough life

Soms heb je van die momenten in je leven waarop je denkt: "Hè, jasses, dit had ik me nou heel anders voorgesteld."

Zo'n moment had ik bij mijn diploma-uitreiking. Als eerste hoorde ik van mijn ouders een half uur voor de uitreiking dat mijn broer niet zou komen omdat hij op z'n telefoon moest wachten. Je hoort al waar de prioriteiten liggen, ja.
Toen ging het allemaal helemaal prima. Even hard lachen om het meezingen van ons schoollied (waarbij niemand de tekst wist/geen zin had om mee te zingen, alleen bij één zin, die dus opeens keihard door de kerk werd geschreeuwd). Twee uur wachten, beetje lachen om speeches over anderen en om pijnlijke momenten van leraren ("Ben jij een spin? Of zit je in een web?" Kunstlerares, obviously).
Toen werd mijn naam geroepen (ik dacht: kut, mn onderrok zit helemaal opgekropt en dat zie je als ik ga staan, jeetje wat een drama o lord let's get it over with), en begon mijn mentor iets over mij te vertellen.

Althans, dat was de bedoeling. Hij vertelde vol overtuiging iets over mijn naamgenoot in mijn jaar. Dat ik zo van dansen hield (wait.... whut? Dansen? Ik? Als er iemand niet kan of wil dansen, dan ben ik 't wel), en dat ik elk jaar aanwezig was geweest bij de talentenshow bij ons op school (mensen, ik heb geen talent, ik heb daar nog nooit opgetreden, wat is dit). Ik probeerde te blijven lachen, trok een WTF-bek naar mijn ouders, en glimlachte vriendelijk door naar mijn mentor. Hij vertelde ook vol trots dat ik aaaaaltijd De Wereld Draait Door kijk (wat echt voor geen reet klopt) (ik ontdekte later dat ik het had geliked op Facebook... suspicious).
Ik kreeg 3 zoenen van 'm, zette mijn handtekening onder mijn diploma (ik vroeg mijn rector of dit alles was, zegt hij: "Eh ja en de hele ceremonie..........." DUDE ik bedoelde of ik 1 handtekening moest zetten. Somebody's being a bitch), en rende zo snel mogelijk uit de spotlights.

Al met al: drama. Gelukkig viel het niet alleen mij op dat er geen reet van m'n speech klopte, maar werd ik daarna bedolven onder de opmerkingen erover van medeleerlingen/leraren/ouders. Cool.

Maar goed: ik heb m'n diploma (en zelf een heuse munt waarop staat: Cursu Peracto anno 2013. Ik had Grieks en heb geen idee wat het betekent maar het klinkt goed), en daar gaat 't om. Adem in, adem uit.

Such a fashionista

Je hebt van die kledingstukken die je zit hangen, denkt van: "o-mijn-god, sooooo fabulous!", maar je laat ze dan toch hangen. Het argument dat ik altijd voer in zo'n situatie: "Ja, leuk, maar voor iemand anders".

Dat dacht ik ook bij De Witte Blazer. Ik ben helemaaaal geen blazertype, vind altijd dat ik er zo'n zakenvrouwenlook mee creëer, heb er een paar gepast en dacht steeds: meh. Wat ook niet helpt, is een moeder die naast je staat te schreeuwen dat het je éééééécht bleek maakt en dat de mouwen véééél te kort zijn en jéééééétje er zit een foundationvlek van de voorganger op. Dus ik liet ze altijd hangen.

Je voelt 'm al aankomen: tot een paar dagen terug. Ik moest om 11 uur werken, ging daarvoor nog even naar de H&M in de stad. En daar hing 'ie hoor, in volle glorie: De Witte Blazer. Ik paste mijn eigen maat (muchos te klein), een maat groter (mijn schouders à la De Hulk pasten zelfs hier niet in), en nog ééntje groter (helemaal amazing). Ik greep nog een bikinibroekje van 3 euro, rekende af, en was de hele dag in m'n sas met mijn nieuwe blazer.

Nu hangt hij hier naast me aan mijn kledingrek, en werp ik elke paar minuten een blik op mijn baby. Of 'ie er nog hangt, en of ik 'm nog steeds zo mooi vind. Tot nu toe kan ik op beide vragen volmondig ja antwoorden. Gut, wat kan ik toch blij worden van kleine dingen.

Whoop whoop whoop!

Kleine confession: ik wist niet waar de printscreen-knop zat op m'n nieuwe laptop. Au.

Gut, ik word later Lonely Planet-boekjesschrijver. Wat is het heeeerrrrlok om nieuwe plekjes te ontdekken en die te delen met de Grote Boze Wereld! En zeker als het zo'n prachtige stad als Stockholm betreft (jaaaaaaaaaaaaaaa Myrthe het is nu wel duuuuuidelijk dat je het een mooie stad vindt okeeeeeeheee).

Dus: klik op de printscreen (grote meid), en je wordt vanzelf meegenomen naar de wondere wereld van de Stockholm Reisgids. Wat een magie!

Life update zomfg ~~~~

Ja dus. Wat is dat toch met mij, dat ik van die fases heb van OMFG MOET BLOGGEN 4 POSTS PER DAG NIET TE STOPPUHHHHH, en dan een dag is het weg en ben ik maanden foetsie. En het is niet dat ik het heel druk heb of zo, helemaaaaal niet, maar ik denk aan 'goh ik moet nu eigenlijk een blogje schrijven', en dan denk ik 'meh'. Dus dan gebeurt er niks.

Maarrrrrr hallo. Ik heb de afgelopen weken muchos gewerkt, ben drie daagjes naar Stockholm geweest (o mijn god, wat een geweldige stad! Ik wil er later wonen! Overal mooie mannen met baarden en hipsterbril, overal lange mensen, overal vega opties, overal heerlijk gebak, iedereen is aardig en spreekt vloeiend Engels, er is mooie natuur, winkels, water, en toen ik er was ook nog zon. Jeetje. Ik wist echt niet dat een stad zo heerlijkmooifijn en thuis kon voelen), een beetje geshopt hier en daar en voor de rest heb ik me vooral beziggehouden met hetgeen me mij 10 jaar korter gaat laten leven van stress en onmogelijkheid: een kamer in Amsterdam vinden.
Nee, die heb ik nog steeds niet. Men wil werkende mensen, mensen die klaar zijn met hun studie, mannen, mensen die heel erg van een FISSAHHH houden, out-going people. Of de kamer is 850 per maand (geen grap, 850 euro per maand. Zoveel geld!). En daar kom ik allemaal niet voor in aanmerking. Maar ik houd moed en houd het idee van 'als ik eenmaal daar m'n colleges volg komt het goed'. Dus dat hoop ik.

En nu ga ik een reisgidsje voor Stockholm schrijven en nagenieten. Schrik niet als je over een jaartje of 10 in Stockholm loopt, een 28-jarige ziet van 1.85 m, antropoloog van beroep, heerlijk browsend in één van de tientallen natuurwinkels van de mooiste stad op aard. Dat ben ik.