Tough life

Soms heb je van die momenten in je leven waarop je denkt: "Hè, jasses, dit had ik me nou heel anders voorgesteld."

Zo'n moment had ik bij mijn diploma-uitreiking. Als eerste hoorde ik van mijn ouders een half uur voor de uitreiking dat mijn broer niet zou komen omdat hij op z'n telefoon moest wachten. Je hoort al waar de prioriteiten liggen, ja.
Toen ging het allemaal helemaal prima. Even hard lachen om het meezingen van ons schoollied (waarbij niemand de tekst wist/geen zin had om mee te zingen, alleen bij één zin, die dus opeens keihard door de kerk werd geschreeuwd). Twee uur wachten, beetje lachen om speeches over anderen en om pijnlijke momenten van leraren ("Ben jij een spin? Of zit je in een web?" Kunstlerares, obviously).
Toen werd mijn naam geroepen (ik dacht: kut, mn onderrok zit helemaal opgekropt en dat zie je als ik ga staan, jeetje wat een drama o lord let's get it over with), en begon mijn mentor iets over mij te vertellen.

Althans, dat was de bedoeling. Hij vertelde vol overtuiging iets over mijn naamgenoot in mijn jaar. Dat ik zo van dansen hield (wait.... whut? Dansen? Ik? Als er iemand niet kan of wil dansen, dan ben ik 't wel), en dat ik elk jaar aanwezig was geweest bij de talentenshow bij ons op school (mensen, ik heb geen talent, ik heb daar nog nooit opgetreden, wat is dit). Ik probeerde te blijven lachen, trok een WTF-bek naar mijn ouders, en glimlachte vriendelijk door naar mijn mentor. Hij vertelde ook vol trots dat ik aaaaaltijd De Wereld Draait Door kijk (wat echt voor geen reet klopt) (ik ontdekte later dat ik het had geliked op Facebook... suspicious).
Ik kreeg 3 zoenen van 'm, zette mijn handtekening onder mijn diploma (ik vroeg mijn rector of dit alles was, zegt hij: "Eh ja en de hele ceremonie..........." DUDE ik bedoelde of ik 1 handtekening moest zetten. Somebody's being a bitch), en rende zo snel mogelijk uit de spotlights.

Al met al: drama. Gelukkig viel het niet alleen mij op dat er geen reet van m'n speech klopte, maar werd ik daarna bedolven onder de opmerkingen erover van medeleerlingen/leraren/ouders. Cool.

Maar goed: ik heb m'n diploma (en zelf een heuse munt waarop staat: Cursu Peracto anno 2013. Ik had Grieks en heb geen idee wat het betekent maar het klinkt goed), en daar gaat 't om. Adem in, adem uit.

Hey yha

Dit typ ik vanaf mijn totaal onergonomisch verantwoorde touchscreen van mijn telefoon. En dat, lieve mensen, is niet voor niets. Mijn 3-weken oude laptop heeft besloten totaal niet meewerkend te zijn, waardoor ik nu overleef door muziek op de iPad en internet op mijn telefoon. Die leef is zwaar.

Maar goed. Watskeburt? Nou ja op zich slaagde ik voor m'n gymnasiumdiploma met een nette 7.5 gemiddeld. Blij! Vier juli diploma uitreiking, daarvoor nog even een citytripje Stockholm (zoveel zin in!!) en een paar examenfeestjes (nu klink ik all nice 'n cool maar oeps ik ben niet zo van de feessies eigenlijk).

Eind van deze beknopte mededeling. Ik schrijf een uitgebreid verslag als ik mijn laptopdushi weer gereanimeerd heb!

Ps dat random boeket was een HEYYY JE BENT GESLAAGD ALLANG
VERWACHT DUS WE SCHREVEN DE GEFELICITEERD-KAART DIE ERBIJ ZAT VÓÓR DE UITSLAG-cadeau van mijn paps en mams!

Praise the lord

Halle-focking-luja, dat dacht ik bij mezelf toen ik vanochtend de laatste punt op m'n Grieks SE zette. Toen ik vervolgens mijn vertaling thuis ging nakijken, huilde ik een beetje vanbinnen. Maar goed. Herkansingen zijn er niet voor niets, toch? TOCH????

Als een heuse traditie ga ik altijd na een toetsweek naar de stad (met m'n duizenden vriendinnen) (ok in m'n eentje) om Iets te kopen. Meestal is dat Iets een lippenstift, waar ik een serieuze collectie van heb opgebouwd, en vandaag was geen uitzondering. Ik kocht een L'orealletje, waar ik vervolgens een ontzettend spontane foto mee maakte.

Trouwens hè, even een interruptie. Het zou je baan maar zijn om namen voor lippenstiften te verzinnen. Zo heb ik in mijn collectie een Dating Coral, een Brick-oh-la en, de allermooiste, Kiss Kiss Hibiskiss. Al moet ik toegeven dat het leven een stuk saaier zou zijn zonder dit soort leuke kleine dingetjes, dat wel.

Maar goed. Ik leef nog,  ga morgen werken, en zondag heeeluuuumaaaaaaaaaaaal nietzzzzz doennnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn. Welk een overdaad, welk een overdaad!

Confessions of a teenage eindexamenkanditaat

Ik word een beetje bang. Ik heb nog maar 1,5 week les. Voor altijd (hopelijk). Over 1,5 week maak ik de laatste toevoegingen voor mijn schoolexamencijfer, en nog 4 weken later is het Time to Shine. Alleen dat shinen, dát is het punt.
Ik weet niet wat ik moet verwachten bij de centraal examens. Ik bedoel: toetsen van 3 uur, ok? Ik heb wel vaker toetsen gehad van 3 uur, en die vond ik helemaal niet heel erg moeilijke shizzle? Ben ik nu te chill? Of straks kom ik daar op m'n eerste examen, lees ik de eerste zinnen en dan denk ik: 'Nee. Nee, dit wordt 't niet.' En dan krijg ik een massive!!! panic!!!! attack!!! Ben ik dan te gestrest?

Ik weet 't niet. Ik weet niet wat ik moet verwachten, en dat is eigenlijk het engste. Ik sta er prima voor hoor, met een gemiddelde van 7.7, maar ik bedoel.. alles kan nog gebeuren? Straks zak ik.. dan ben ik voor de komende 78 maanden niet in staat normaal te functioneren.

Jongens? Stel me gerust?