Tough life

Soms heb je van die momenten in je leven waarop je denkt: "Hè, jasses, dit had ik me nou heel anders voorgesteld."

Zo'n moment had ik bij mijn diploma-uitreiking. Als eerste hoorde ik van mijn ouders een half uur voor de uitreiking dat mijn broer niet zou komen omdat hij op z'n telefoon moest wachten. Je hoort al waar de prioriteiten liggen, ja.
Toen ging het allemaal helemaal prima. Even hard lachen om het meezingen van ons schoollied (waarbij niemand de tekst wist/geen zin had om mee te zingen, alleen bij één zin, die dus opeens keihard door de kerk werd geschreeuwd). Twee uur wachten, beetje lachen om speeches over anderen en om pijnlijke momenten van leraren ("Ben jij een spin? Of zit je in een web?" Kunstlerares, obviously).
Toen werd mijn naam geroepen (ik dacht: kut, mn onderrok zit helemaal opgekropt en dat zie je als ik ga staan, jeetje wat een drama o lord let's get it over with), en begon mijn mentor iets over mij te vertellen.

Althans, dat was de bedoeling. Hij vertelde vol overtuiging iets over mijn naamgenoot in mijn jaar. Dat ik zo van dansen hield (wait.... whut? Dansen? Ik? Als er iemand niet kan of wil dansen, dan ben ik 't wel), en dat ik elk jaar aanwezig was geweest bij de talentenshow bij ons op school (mensen, ik heb geen talent, ik heb daar nog nooit opgetreden, wat is dit). Ik probeerde te blijven lachen, trok een WTF-bek naar mijn ouders, en glimlachte vriendelijk door naar mijn mentor. Hij vertelde ook vol trots dat ik aaaaaltijd De Wereld Draait Door kijk (wat echt voor geen reet klopt) (ik ontdekte later dat ik het had geliked op Facebook... suspicious).
Ik kreeg 3 zoenen van 'm, zette mijn handtekening onder mijn diploma (ik vroeg mijn rector of dit alles was, zegt hij: "Eh ja en de hele ceremonie..........." DUDE ik bedoelde of ik 1 handtekening moest zetten. Somebody's being a bitch), en rende zo snel mogelijk uit de spotlights.

Al met al: drama. Gelukkig viel het niet alleen mij op dat er geen reet van m'n speech klopte, maar werd ik daarna bedolven onder de opmerkingen erover van medeleerlingen/leraren/ouders. Cool.

Maar goed: ik heb m'n diploma (en zelf een heuse munt waarop staat: Cursu Peracto anno 2013. Ik had Grieks en heb geen idee wat het betekent maar het klinkt goed), en daar gaat 't om. Adem in, adem uit.

Weer een nieuwe desillusie

Vol verwachting klopte mijn hart toen ik dinsdagochtend thuis kwam en er een pakketje op me lag te wachten. Een cadeautje van jezelf aan jezelf, altijd fun bij gebrek aan een verjaardag/pakjesavond in de buurt.
Ik wist al wat erin zou zitten: mijn perfecte, als beloning voor het afsluiten van mijn examens bestelde(ja je moet jezelf verwennen ok), MAC lippenstift (#3). Deze, om precies te zijn.

Alsof ik plotseling door de duivel bezeten was opende ik de kartonnen doos. Die was trouwens circa 20 keer zo groot als de lippenstift zelf - arme boompjes.. Maar goed. Ik haalde de dop van de lippenstift af, deed de altijd sexyyyyyyyyy move van het draaien van de lippenstifthuls en bracht 'm aan.

Niks. Helemaal niks. Ik had een lippenstift van 18 euro gekocht die precies dezelfde kleur is als mijn lippen.

Dit, jongens en meisjes, dit is mijn leven. And I'm absolutely loving it.

Ik had trouwens ook nog een hypoallergene mascara besteld van Clinique (21,80) voor mijn uiterst gevoelige traanoogjes, en een dag later was 'ie met 65% korting in de sale. Geslaagde bestelling dit, dus.

Oooongemaaaakkeliiiiijkkk yeahahahh

Ja weet je hè, ik moet soms op m'n werk in mijn uppie afsluiten. Zes uur gaan we (=koffiezaak) dicht, nette tijd al zeg ik 't zelf. Vóór zes uur (lees: vanaf vijf uur) begin ik altijd al met subtiel de gebakjes uit de vitrine te halen, de vlaggen naar de berging te brengen en alle suiker-/melk-/zoetjesbakjes aan te vullen.

Dan is het zes uur. En dan zit er nog iemand in de zaak. Zo ook afgelopen dinsdag. Op zich geen ramp, ik liep naar de betreffende persoon toe en zei met mijn allerliefste, honingzoete stem: "We gaan helaas sluiten..." (krachtig, kort doch casual - zo vond ik zelf). Het antwoord van deze monsieur? "Ja."
En hij blijft zitten.

Nou vráág ik je, kan ik het nog onsubtieler brengen? Moet ik 'm aan z'n nekvel naar buiten slepen? Gaan stofzuigen voor zijn neus? Gewoon het alarm aanzetten? Come ooonnnn, ik weet blabla mannen snappen hints niet leuterdeleuter, maar jongens.. nee. Dit exemplaar was gewoon stronteigenwijs. OPZOUTEN.

Hospiteervak

Ja fijn hoor, dat ik nu weet hoe ik moet differentiëren en wat een peripeteia is, maar niemand heeft me ooit verteld dat hospiteren zo vreselijk is. Er zou een verplicht Hospiteervak moeten komen op elke school, dan word je nog een beetje voorbereid op deze kwelling.

ps ja ik had dus gister een hospiteeravond en ja het ging dramatisch