Tough life

Soms heb je van die momenten in je leven waarop je denkt: "Hè, jasses, dit had ik me nou heel anders voorgesteld."

Zo'n moment had ik bij mijn diploma-uitreiking. Als eerste hoorde ik van mijn ouders een half uur voor de uitreiking dat mijn broer niet zou komen omdat hij op z'n telefoon moest wachten. Je hoort al waar de prioriteiten liggen, ja.
Toen ging het allemaal helemaal prima. Even hard lachen om het meezingen van ons schoollied (waarbij niemand de tekst wist/geen zin had om mee te zingen, alleen bij één zin, die dus opeens keihard door de kerk werd geschreeuwd). Twee uur wachten, beetje lachen om speeches over anderen en om pijnlijke momenten van leraren ("Ben jij een spin? Of zit je in een web?" Kunstlerares, obviously).
Toen werd mijn naam geroepen (ik dacht: kut, mn onderrok zit helemaal opgekropt en dat zie je als ik ga staan, jeetje wat een drama o lord let's get it over with), en begon mijn mentor iets over mij te vertellen.

Althans, dat was de bedoeling. Hij vertelde vol overtuiging iets over mijn naamgenoot in mijn jaar. Dat ik zo van dansen hield (wait.... whut? Dansen? Ik? Als er iemand niet kan of wil dansen, dan ben ik 't wel), en dat ik elk jaar aanwezig was geweest bij de talentenshow bij ons op school (mensen, ik heb geen talent, ik heb daar nog nooit opgetreden, wat is dit). Ik probeerde te blijven lachen, trok een WTF-bek naar mijn ouders, en glimlachte vriendelijk door naar mijn mentor. Hij vertelde ook vol trots dat ik aaaaaltijd De Wereld Draait Door kijk (wat echt voor geen reet klopt) (ik ontdekte later dat ik het had geliked op Facebook... suspicious).
Ik kreeg 3 zoenen van 'm, zette mijn handtekening onder mijn diploma (ik vroeg mijn rector of dit alles was, zegt hij: "Eh ja en de hele ceremonie..........." DUDE ik bedoelde of ik 1 handtekening moest zetten. Somebody's being a bitch), en rende zo snel mogelijk uit de spotlights.

Al met al: drama. Gelukkig viel het niet alleen mij op dat er geen reet van m'n speech klopte, maar werd ik daarna bedolven onder de opmerkingen erover van medeleerlingen/leraren/ouders. Cool.

Maar goed: ik heb m'n diploma (en zelf een heuse munt waarop staat: Cursu Peracto anno 2013. Ik had Grieks en heb geen idee wat het betekent maar het klinkt goed), en daar gaat 't om. Adem in, adem uit.

Such a fashionista

Je hebt van die kledingstukken die je zit hangen, denkt van: "o-mijn-god, sooooo fabulous!", maar je laat ze dan toch hangen. Het argument dat ik altijd voer in zo'n situatie: "Ja, leuk, maar voor iemand anders".

Dat dacht ik ook bij De Witte Blazer. Ik ben helemaaaal geen blazertype, vind altijd dat ik er zo'n zakenvrouwenlook mee creëer, heb er een paar gepast en dacht steeds: meh. Wat ook niet helpt, is een moeder die naast je staat te schreeuwen dat het je éééééécht bleek maakt en dat de mouwen véééél te kort zijn en jéééééétje er zit een foundationvlek van de voorganger op. Dus ik liet ze altijd hangen.

Je voelt 'm al aankomen: tot een paar dagen terug. Ik moest om 11 uur werken, ging daarvoor nog even naar de H&M in de stad. En daar hing 'ie hoor, in volle glorie: De Witte Blazer. Ik paste mijn eigen maat (muchos te klein), een maat groter (mijn schouders à la De Hulk pasten zelfs hier niet in), en nog ééntje groter (helemaal amazing). Ik greep nog een bikinibroekje van 3 euro, rekende af, en was de hele dag in m'n sas met mijn nieuwe blazer.

Nu hangt hij hier naast me aan mijn kledingrek, en werp ik elke paar minuten een blik op mijn baby. Of 'ie er nog hangt, en of ik 'm nog steeds zo mooi vind. Tot nu toe kan ik op beide vragen volmondig ja antwoorden. Gut, wat kan ik toch blij worden van kleine dingen.

Whoop whoop whoop!

Kleine confession: ik wist niet waar de printscreen-knop zat op m'n nieuwe laptop. Au.

Gut, ik word later Lonely Planet-boekjesschrijver. Wat is het heeeerrrrlok om nieuwe plekjes te ontdekken en die te delen met de Grote Boze Wereld! En zeker als het zo'n prachtige stad als Stockholm betreft (jaaaaaaaaaaaaaaa Myrthe het is nu wel duuuuuidelijk dat je het een mooie stad vindt okeeeeeeheee).

Dus: klik op de printscreen (grote meid), en je wordt vanzelf meegenomen naar de wondere wereld van de Stockholm Reisgids. Wat een magie!

Life update zomfg ~~~~

Ja dus. Wat is dat toch met mij, dat ik van die fases heb van OMFG MOET BLOGGEN 4 POSTS PER DAG NIET TE STOPPUHHHHH, en dan een dag is het weg en ben ik maanden foetsie. En het is niet dat ik het heel druk heb of zo, helemaaaaal niet, maar ik denk aan 'goh ik moet nu eigenlijk een blogje schrijven', en dan denk ik 'meh'. Dus dan gebeurt er niks.

Maarrrrrr hallo. Ik heb de afgelopen weken muchos gewerkt, ben drie daagjes naar Stockholm geweest (o mijn god, wat een geweldige stad! Ik wil er later wonen! Overal mooie mannen met baarden en hipsterbril, overal lange mensen, overal vega opties, overal heerlijk gebak, iedereen is aardig en spreekt vloeiend Engels, er is mooie natuur, winkels, water, en toen ik er was ook nog zon. Jeetje. Ik wist echt niet dat een stad zo heerlijkmooifijn en thuis kon voelen), een beetje geshopt hier en daar en voor de rest heb ik me vooral beziggehouden met hetgeen me mij 10 jaar korter gaat laten leven van stress en onmogelijkheid: een kamer in Amsterdam vinden.
Nee, die heb ik nog steeds niet. Men wil werkende mensen, mensen die klaar zijn met hun studie, mannen, mensen die heel erg van een FISSAHHH houden, out-going people. Of de kamer is 850 per maand (geen grap, 850 euro per maand. Zoveel geld!). En daar kom ik allemaal niet voor in aanmerking. Maar ik houd moed en houd het idee van 'als ik eenmaal daar m'n colleges volg komt het goed'. Dus dat hoop ik.

En nu ga ik een reisgidsje voor Stockholm schrijven en nagenieten. Schrik niet als je over een jaartje of 10 in Stockholm loopt, een 28-jarige ziet van 1.85 m, antropoloog van beroep, heerlijk browsend in één van de tientallen natuurwinkels van de mooiste stad op aard. Dat ben ik.