Such a fashionista

Je hebt van die kledingstukken die je zit hangen, denkt van: "o-mijn-god, sooooo fabulous!", maar je laat ze dan toch hangen. Het argument dat ik altijd voer in zo'n situatie: "Ja, leuk, maar voor iemand anders".

Dat dacht ik ook bij De Witte Blazer. Ik ben helemaaaal geen blazertype, vind altijd dat ik er zo'n zakenvrouwenlook mee creëer, heb er een paar gepast en dacht steeds: meh. Wat ook niet helpt, is een moeder die naast je staat te schreeuwen dat het je éééééécht bleek maakt en dat de mouwen véééél te kort zijn en jéééééétje er zit een foundationvlek van de voorganger op. Dus ik liet ze altijd hangen.

Je voelt 'm al aankomen: tot een paar dagen terug. Ik moest om 11 uur werken, ging daarvoor nog even naar de H&M in de stad. En daar hing 'ie hoor, in volle glorie: De Witte Blazer. Ik paste mijn eigen maat (muchos te klein), een maat groter (mijn schouders à la De Hulk pasten zelfs hier niet in), en nog ééntje groter (helemaal amazing). Ik greep nog een bikinibroekje van 3 euro, rekende af, en was de hele dag in m'n sas met mijn nieuwe blazer.

Nu hangt hij hier naast me aan mijn kledingrek, en werp ik elke paar minuten een blik op mijn baby. Of 'ie er nog hangt, en of ik 'm nog steeds zo mooi vind. Tot nu toe kan ik op beide vragen volmondig ja antwoorden. Gut, wat kan ik toch blij worden van kleine dingen.