Spaghettiiii con melanzane e pomodori secchi (zonder Italiaanse vertaalmachine omfg)

Jongens. Ga dit maken. Nu (ok, lees dit blogje nog even uit). Zo. LEKKER.
Ik vind pasta normaal gesproken echt totaal niet aantrekkelijk, maar ik ging maandag boodschappen doen en had er voor de verandering eens ontzettend zin in. Dus.
God ik ben zo excited over dit receptje dat ik niet meer normaal gecoördineerd kan typen. Maken, bitchez!

Men neme (voor 1 persoon) (aaalll byyy mysseeeeeheheeelf):

• 80 gram spaghetti
• 1 aubergine
• een stuk of 4 zongedroogde tomaatjes, in reepjes gesneden
• 1 snee brood
• shitload aan knoflook (van het niveau: de hele avond thuisblijven en vooral niet tegen anderen praten)
• een handje spinazie/rucola/veldsla/iets groens
• olijfolie/peper/zout
• eventueel nog pijnboompitjes en Parmezaanse kaas

Men doet:

1. Kook de spaghetti.
2. Snijd intussen de aubergine in schijfjes van ongeveer 1-1,5 cm dik. Strooi er wat zout & peper op
3. Zet een middelgrote koekenpan op het vuur, flinke drizzle olijfolie in, bak de aubergineschijfjes totdat de spaghetti gaar is op een laag-middelhoog vuurtje
4. Terwijl de aubergines nog lekker aan het baden zijn in de gloeiendhete olijfolie, verkruimel je het sneetje brood (kan gewoon met de hand, of in de keukenmachine). Hier moet je je creatieve geest in vrije loop laten: wil je crouton-achtige grootte of meer fijne kruimels? De vragen des levens.
5. Snijd de knoflookteen in schijfjes, of gebruik zo'n vet handige knoflookpers (waarbij Jamie Oliver altijd de schil eraan laat zitten, zo bad-ass)
6. Schuif de aubergines een beetje aan de kant in de koekenpan, giet nog een klein beetje olijfolie in de koekenpan en HUP in the garlic goes
7. Kruimels bij het olijfolie-knoflookplasje (HAHA zo aantrekkelijk), even doorbakken totdat én de spaghetti én de aubergines klaar zijn, en het brood enigszins krokant.
8. Giet de spaghetti af. Drapeer 't in een bord, en dan begint de fun. Snijd de aubergineschijven in vieren, gooi ze op de spaghetti met de zongedroogde tomaatjes en je groene blaadjes naar keuze. Giet er een scheutje olijfolie over (i sure love me some olive oil ja), beetje peper & zout, en meng het even door. 
9. Strooi er heel nonchalant je broodkruim over, en eventueel de pijnboompitjes en geraspte Parmezaanse kaas.

Oh ma lord. Oh ma friggin lord. I just died and went to heaven. 

:D

Weet je waar ik zo'n godsgruwelijke hekel aan heb? Aan foto's waarop je geacht wordt te lachen. Een quasi-serieuze kop is geen probleem (klik voor bewijs), maar zodra er ook maar iets van gedwongen spontaniteit en vrolijkheid bij moet komen kijken.. boy do we have a problem.

Misschien komt het ook omdat ik 't principe niet snap. Leuk en aardig als er toevallig een foto wordt genomen als ik lach, maar zo'n geforceerde NU GA JE LACHEN KLOOTZAK-foto.. nah.

Maar ik wíl het wel. Ik wil ook leuk lachend op een foto staan, en niet als een of andere bezeten wezel. Ik wil zo'n charmante Française zijn, of zo'n temperamentvolle Spaanse, die beide altijd mooi op de foto staan. Ik wil ook foto's kunnen bekijken zonder alleen maar te kunnen denken: "Oh gloria, lord have mercy en laat de andere mensen niet zien hoe ik er weer op sta als een hondsdolle otter." Dat doen ze echter wel meestal, helaas.

Dus, lieve Goden op de berg van Olympos, geef mij een fotogenieke lach. Bij voorbaat dank. Van mij, maar ook van de rest van de mensheid.

Favorietjes

Dingen die de afgelopen tijd mijn leven wat beter maakten. Op welke manier dan ook.

Speltbrood
Nou moet je 'ns goed luisteren. Ja, dit is #clean. En (schijnbaar) beter te verteren dan tarwe. Maar het is vooral focking lekker. Voor 2,50 heb je bij de Appie een heel brood, met (spelt?)vlokken en lekkere krokante korst. Oh boy.
Oja ps., deze week in de bonus met 2 voor 3 euro. Dat ik dit op m'n blog aan het verkondigen ben zeg, jeetje Myrt gore huisvrouw.

Zelf koken (duizend hartjes)
Ik lichtte het al eerder toe, maar mijn gotteke wat ben ik blij dat ik zelf kan bepalen wat ik eet. En dat ik 's avonds in mijn bedje een weekmenu lig te bedenken (deze week onder andere spaghetti met aubergine, zongedroogde tomaatjes en knoflookkruim/curry met pompoen, kikkererwten en spinazie/couscous met spinazie (moet op hé), zongedroogde tomaatjes (eh.. dito) en kikkererwtenburgers) (nobody cares maar goed), en het met m'n zuurverdiende geld mag aanschaffen. Wat een zegen!

De Herfst
Met hoofdletters, ja. Pepernoten, kruidcake, warme chocolademelk, worteltaart, dampende potten gemberthee, breisels, gure wind en roze wangetjes. En:

Tony's Chocolonely amandel/kokos/kaneel
Laat ik er slechts dit over zeggen: ik heb er een uur voor gelopen. 's Avonds. In het donker. Het miezerde. En het was het waard.

Leuke dingen plannen
In deze categorie vallen: yoga vanaf november, Daughter bekijken in Paradiso, etentjes, koffies, en natuurlijk tentamens. Vóóral tentamens, vanzelfsprekend.

De Tram
Kijk, ik kom uit een stadje met zo'n 80.000 inwoners. Dat vind ik altijd een schrikbarend groot getal, maar De Machtigen Van Nederland zijn het niet met me eens en dus is er geen tram of metro te vinden.
In Amsterdam echter wel. Alle hemelen, wat is zo'n ding handig! Je checkt in, gaat zitten, checkt uit, en bent heel ergens anders (fijn dat ik het principe van een tram nog even aan jullie uitleg, toch?). Ideaal! Wat je er gratis bij krijgt is een bijna-doodervaringgarantie. Heerlijk.

Muziek
Maar niet zomaar. Klik vooral hier voor een fijne Obama speech met beat en hier voor een geweldig chill nummer over een hartenbreker (altijd leuk). Dansen, bitches!

Tot zover mijn positiviteit. Vanaf nu zal ik jullie weer verblijden met mijn immer pessimistische ironie.

Daar is 'ie hoor dames en heren

Lekker goeie kwaliteit foto's - kuch - van mijn nieuwe kamertje(s)! Maar bewonder allereerst deze prachtig vormgegeven plattegrond:

Eerste foto genomen vanaf turkoois stipje 1, en heel origineel: foto twee vanaf stipje 2. Wauw. Myrthe. Amazing. Hoe kom je toch  altijd op die briljante ideeën?

Ha-ha

Hallekidezie. Zijn we opeens - zo lijkt het - acht lichtjaren verder. 't Voelt bizar lang geleden, dat ik nog in dat pittoreske huisje in Engeland zat. Even een Myrthe-levensupdate!

First of all: ik woon in Amsterdam! Ik heb een huisje gevonden 2 straten van het Museumplein af, waar ik gewoon ongegeneerd een bak blauwe bessensoyayoghurt kan eten in bed als ontbijt. Waar ik zonder enig schuldgevoel van die "Oh die zijn zó niet clean en healthy"-maaltijdsalades kan eten, maar ook linzensalades met rode bieten kan verorberen zonder dat mijn broertje me aankijkt alsof ik het geslachtsdelen van de duivel naar binnen aan het werken ben. Waar ik zo vroeg of zo laat kan gaan slapen als ik zelf wil.
Vijf minuutjes fietsen naar Paradiso, tien minuutjes naar de Albert Cuyp en een kwartiertje naar college. Heer-lijk.

En dan: studie. Ik kan echt niet geloven dat ik nu al zo'n weekje of zes Antropologie studeer? En dus al een weekje of zes elke dag naar Amsterdam ga? Het voelt alsof ik net een week voor 't eerst de stad echt goed heb leren kennen, in plaats van 1,5 maand.
Studie is interessant, mensen zijn (over het algemeen) heel leuk, stad is geweldig, vrije tijd nog geweldiger. Luvvin' it.
Opvallend is wel dat ik over 3 dagen tentamen heb voor het eerst in 2 maanden, en ik ook voor het eerst in 2 maanden een blogje schrijf. Mihi.

Alles is leuk! Blij!
Oh ja! En voor een ieder die geïnteresseerd is in mijn culinaire uitspattingen:

Ansichtkaartje voor jullie

Hello hello old chap! Ik lig momenteel op een tweepersoonsbed in Noss Mayo, Devon, Engeland. Noss Mayo ja, oddest name ever maar dat maakt niet uit want oh my....
Ik zal mijn verblijfplaats even beschrijven: een oude kapel, gerenoveerd, uitzicht op de meest pittoreske baai van de hele UK. Eerste verdieping 3 slaapkamers en 3 badkamers (you got that right bro, EIGEN BADKAMER). Dan loop je langs een prachtig fantastig schilderij de trap op, en ben je in de hemel. Kookeiland, terras, hoog plafond, schapenkleden over de 3 banken.. Oh boy it has it all!
Dit is mijn tweede weekje in Engeland dit jaar, waarvan ik de eerste doorbracht vlakbij Oxford. So prittie!

Ik ga proberen zeer amateuristische maar zo goed bedoelde telefoonfoto's bij te voegen, wish me luck!

Tough life

Soms heb je van die momenten in je leven waarop je denkt: "Hè, jasses, dit had ik me nou heel anders voorgesteld."

Zo'n moment had ik bij mijn diploma-uitreiking. Als eerste hoorde ik van mijn ouders een half uur voor de uitreiking dat mijn broer niet zou komen omdat hij op z'n telefoon moest wachten. Je hoort al waar de prioriteiten liggen, ja.
Toen ging het allemaal helemaal prima. Even hard lachen om het meezingen van ons schoollied (waarbij niemand de tekst wist/geen zin had om mee te zingen, alleen bij één zin, die dus opeens keihard door de kerk werd geschreeuwd). Twee uur wachten, beetje lachen om speeches over anderen en om pijnlijke momenten van leraren ("Ben jij een spin? Of zit je in een web?" Kunstlerares, obviously).
Toen werd mijn naam geroepen (ik dacht: kut, mn onderrok zit helemaal opgekropt en dat zie je als ik ga staan, jeetje wat een drama o lord let's get it over with), en begon mijn mentor iets over mij te vertellen.

Althans, dat was de bedoeling. Hij vertelde vol overtuiging iets over mijn naamgenoot in mijn jaar. Dat ik zo van dansen hield (wait.... whut? Dansen? Ik? Als er iemand niet kan of wil dansen, dan ben ik 't wel), en dat ik elk jaar aanwezig was geweest bij de talentenshow bij ons op school (mensen, ik heb geen talent, ik heb daar nog nooit opgetreden, wat is dit). Ik probeerde te blijven lachen, trok een WTF-bek naar mijn ouders, en glimlachte vriendelijk door naar mijn mentor. Hij vertelde ook vol trots dat ik aaaaaltijd De Wereld Draait Door kijk (wat echt voor geen reet klopt) (ik ontdekte later dat ik het had geliked op Facebook... suspicious).
Ik kreeg 3 zoenen van 'm, zette mijn handtekening onder mijn diploma (ik vroeg mijn rector of dit alles was, zegt hij: "Eh ja en de hele ceremonie..........." DUDE ik bedoelde of ik 1 handtekening moest zetten. Somebody's being a bitch), en rende zo snel mogelijk uit de spotlights.

Al met al: drama. Gelukkig viel het niet alleen mij op dat er geen reet van m'n speech klopte, maar werd ik daarna bedolven onder de opmerkingen erover van medeleerlingen/leraren/ouders. Cool.

Maar goed: ik heb m'n diploma (en zelf een heuse munt waarop staat: Cursu Peracto anno 2013. Ik had Grieks en heb geen idee wat het betekent maar het klinkt goed), en daar gaat 't om. Adem in, adem uit.

Such a fashionista

Je hebt van die kledingstukken die je zit hangen, denkt van: "o-mijn-god, sooooo fabulous!", maar je laat ze dan toch hangen. Het argument dat ik altijd voer in zo'n situatie: "Ja, leuk, maar voor iemand anders".

Dat dacht ik ook bij De Witte Blazer. Ik ben helemaaaal geen blazertype, vind altijd dat ik er zo'n zakenvrouwenlook mee creëer, heb er een paar gepast en dacht steeds: meh. Wat ook niet helpt, is een moeder die naast je staat te schreeuwen dat het je éééééécht bleek maakt en dat de mouwen véééél te kort zijn en jéééééétje er zit een foundationvlek van de voorganger op. Dus ik liet ze altijd hangen.

Je voelt 'm al aankomen: tot een paar dagen terug. Ik moest om 11 uur werken, ging daarvoor nog even naar de H&M in de stad. En daar hing 'ie hoor, in volle glorie: De Witte Blazer. Ik paste mijn eigen maat (muchos te klein), een maat groter (mijn schouders à la De Hulk pasten zelfs hier niet in), en nog ééntje groter (helemaal amazing). Ik greep nog een bikinibroekje van 3 euro, rekende af, en was de hele dag in m'n sas met mijn nieuwe blazer.

Nu hangt hij hier naast me aan mijn kledingrek, en werp ik elke paar minuten een blik op mijn baby. Of 'ie er nog hangt, en of ik 'm nog steeds zo mooi vind. Tot nu toe kan ik op beide vragen volmondig ja antwoorden. Gut, wat kan ik toch blij worden van kleine dingen.

Whoop whoop whoop!

Kleine confession: ik wist niet waar de printscreen-knop zat op m'n nieuwe laptop. Au.

Gut, ik word later Lonely Planet-boekjesschrijver. Wat is het heeeerrrrlok om nieuwe plekjes te ontdekken en die te delen met de Grote Boze Wereld! En zeker als het zo'n prachtige stad als Stockholm betreft (jaaaaaaaaaaaaaaa Myrthe het is nu wel duuuuuidelijk dat je het een mooie stad vindt okeeeeeeheee).

Dus: klik op de printscreen (grote meid), en je wordt vanzelf meegenomen naar de wondere wereld van de Stockholm Reisgids. Wat een magie!

Life update zomfg ~~~~

Ja dus. Wat is dat toch met mij, dat ik van die fases heb van OMFG MOET BLOGGEN 4 POSTS PER DAG NIET TE STOPPUHHHHH, en dan een dag is het weg en ben ik maanden foetsie. En het is niet dat ik het heel druk heb of zo, helemaaaaal niet, maar ik denk aan 'goh ik moet nu eigenlijk een blogje schrijven', en dan denk ik 'meh'. Dus dan gebeurt er niks.

Maarrrrrr hallo. Ik heb de afgelopen weken muchos gewerkt, ben drie daagjes naar Stockholm geweest (o mijn god, wat een geweldige stad! Ik wil er later wonen! Overal mooie mannen met baarden en hipsterbril, overal lange mensen, overal vega opties, overal heerlijk gebak, iedereen is aardig en spreekt vloeiend Engels, er is mooie natuur, winkels, water, en toen ik er was ook nog zon. Jeetje. Ik wist echt niet dat een stad zo heerlijkmooifijn en thuis kon voelen), een beetje geshopt hier en daar en voor de rest heb ik me vooral beziggehouden met hetgeen me mij 10 jaar korter gaat laten leven van stress en onmogelijkheid: een kamer in Amsterdam vinden.
Nee, die heb ik nog steeds niet. Men wil werkende mensen, mensen die klaar zijn met hun studie, mannen, mensen die heel erg van een FISSAHHH houden, out-going people. Of de kamer is 850 per maand (geen grap, 850 euro per maand. Zoveel geld!). En daar kom ik allemaal niet voor in aanmerking. Maar ik houd moed en houd het idee van 'als ik eenmaal daar m'n colleges volg komt het goed'. Dus dat hoop ik.

En nu ga ik een reisgidsje voor Stockholm schrijven en nagenieten. Schrik niet als je over een jaartje of 10 in Stockholm loopt, een 28-jarige ziet van 1.85 m, antropoloog van beroep, heerlijk browsend in één van de tientallen natuurwinkels van de mooiste stad op aard. Dat ben ik.

Hey yha

Dit typ ik vanaf mijn totaal onergonomisch verantwoorde touchscreen van mijn telefoon. En dat, lieve mensen, is niet voor niets. Mijn 3-weken oude laptop heeft besloten totaal niet meewerkend te zijn, waardoor ik nu overleef door muziek op de iPad en internet op mijn telefoon. Die leef is zwaar.

Maar goed. Watskeburt? Nou ja op zich slaagde ik voor m'n gymnasiumdiploma met een nette 7.5 gemiddeld. Blij! Vier juli diploma uitreiking, daarvoor nog even een citytripje Stockholm (zoveel zin in!!) en een paar examenfeestjes (nu klink ik all nice 'n cool maar oeps ik ben niet zo van de feessies eigenlijk).

Eind van deze beknopte mededeling. Ik schrijf een uitgebreid verslag als ik mijn laptopdushi weer gereanimeerd heb!

Ps dat random boeket was een HEYYY JE BENT GESLAAGD ALLANG
VERWACHT DUS WE SCHREVEN DE GEFELICITEERD-KAART DIE ERBIJ ZAT VÓÓR DE UITSLAG-cadeau van mijn paps en mams!

Het brein is gek

Ik ben het meeste a-medische wezen op deze aardbol, maar hersenen en het menselijk gedrag kunnen me zo fascineren. Ik zat bijvoorbeeld laatst weer eens filosofisch voor me uit te staren, en vroeg me af waarom mensen het ene wel mooi vinden, en het andere niet.

Om dit abstracte voorbeeld wat begrijpelijker te maken voor de normaal functionerende mens, een voorbeeldje (met plaatjes, omdat dat altijd goed werkt). 

Bron: samuipedia (ja dit is Koh Samui.... one day)

Waarom vinden we dit zo mooi? Ik bedoel, ja duhhhhhhhh het water ziet er heerlijk uit (waarom?), de plantjes zien eruit alsof ze genieten van een heerlijk zonneke (waarom?) en ik zou geen nee zeggen tegen een baantje trekken hier.. maar wáárom niet? Waarom is dit ongeveer het evenbeeld van de hemel? Waarom "klopt" dit?

Nog een gekkigheid van De Mensheid: waarom vinden we niet allemaal hetzelfde lekker, vinden we niet hetzelfde mooi, of zoeken we niet hetzelfde in een vriendschap/relatie (ja, dit is diep jongens, dit is diep)? Dit zal vast in de oertijd ook al zijn geweest (of niet? Was het toen: het mannetje met de grootste knuppel (ha, zo dubbelzinnig) is De Hunk Van De Groep, en een grote knuppel (hihi) was het enige wat de wijffies zochten?), of is dit over de jaren heen juist steeds meer ontwikkeld? Is het daarnaast een kwestie van nature, of van nurture? 

VRAGEN, jongens, vragen. Moeilijke dingen in het leven, lastig maar ook interessant om over na te denken. Vind ik dan.

Dus eh, kom maar op met die antwoorden. Verlos me!

Hot girl on video!!! Click here!!!! Ja ofnie

Omdat ik niet wil dat jullie verdrinken in de lappen tekst die ik post, even wat videomateriaal.

Over 4 weekjes heb ik op dit moment (hopelijk!) mijn gymnasiumdiploma in mijn hand. Mijn hemel, ik kruip de kerk uit terwijl ik de vloer kus, geloof ik. Maar voor dit Special Event (altijd fijn, excuses voor je zelf verzinnen om aankopen mee te rechtvaardigen) heb ik natuurlijk wel een amazingly pretty jurk nodig. En dit weten jullie wellicht niet van me, maar ik draag nooit rokken of jurken. Onderstreept, ja. De keren dat ik in een jaar iets niet-broekigs draag zijn op één hand te tellen, al brengt mijn versgekochte oudroze maxirok (lang genoeg voor deze reuzin!) daar wel een verandering in. Maar voor de rest - je zal mij alleen op gala's of heel sporadisch op een gewone dag wanneer ik ben overvallen door spontane rokdragerigheid, een rok zien dragen.
Of bij een diploma-uitreiking, dus.

De Jurk (op De Dag met een knalroze lippenstiftje):

Weer een nieuwe desillusie

Vol verwachting klopte mijn hart toen ik dinsdagochtend thuis kwam en er een pakketje op me lag te wachten. Een cadeautje van jezelf aan jezelf, altijd fun bij gebrek aan een verjaardag/pakjesavond in de buurt.
Ik wist al wat erin zou zitten: mijn perfecte, als beloning voor het afsluiten van mijn examens bestelde(ja je moet jezelf verwennen ok), MAC lippenstift (#3). Deze, om precies te zijn.

Alsof ik plotseling door de duivel bezeten was opende ik de kartonnen doos. Die was trouwens circa 20 keer zo groot als de lippenstift zelf - arme boompjes.. Maar goed. Ik haalde de dop van de lippenstift af, deed de altijd sexyyyyyyyyy move van het draaien van de lippenstifthuls en bracht 'm aan.

Niks. Helemaal niks. Ik had een lippenstift van 18 euro gekocht die precies dezelfde kleur is als mijn lippen.

Dit, jongens en meisjes, dit is mijn leven. And I'm absolutely loving it.

Ik had trouwens ook nog een hypoallergene mascara besteld van Clinique (21,80) voor mijn uiterst gevoelige traanoogjes, en een dag later was 'ie met 65% korting in de sale. Geslaagde bestelling dit, dus.

Oooongemaaaakkeliiiiijkkk yeahahahh

Ja weet je hè, ik moet soms op m'n werk in mijn uppie afsluiten. Zes uur gaan we (=koffiezaak) dicht, nette tijd al zeg ik 't zelf. Vóór zes uur (lees: vanaf vijf uur) begin ik altijd al met subtiel de gebakjes uit de vitrine te halen, de vlaggen naar de berging te brengen en alle suiker-/melk-/zoetjesbakjes aan te vullen.

Dan is het zes uur. En dan zit er nog iemand in de zaak. Zo ook afgelopen dinsdag. Op zich geen ramp, ik liep naar de betreffende persoon toe en zei met mijn allerliefste, honingzoete stem: "We gaan helaas sluiten..." (krachtig, kort doch casual - zo vond ik zelf). Het antwoord van deze monsieur? "Ja."
En hij blijft zitten.

Nou vráág ik je, kan ik het nog onsubtieler brengen? Moet ik 'm aan z'n nekvel naar buiten slepen? Gaan stofzuigen voor zijn neus? Gewoon het alarm aanzetten? Come ooonnnn, ik weet blabla mannen snappen hints niet leuterdeleuter, maar jongens.. nee. Dit exemplaar was gewoon stronteigenwijs. OPZOUTEN.

Een overgedramatiseerd en moraliserend stukje tekst

Ik zit in de tuin, met als enige omgevingsgeluid het ruisen van de jonge blaadjes en het tjirpen van dito vogeltjes. De geur van mijn versgebakken frambozencake omarmt de iconische geur van lente, van lammetjes en de verlegen zon en ijsjes eten. Ik kijk om me heen, en besef me dat ik gelukkig ben. Op dit moment, niet denkend aan mijn medemens noch aan de dingen die me nog te wachten staan en de dingen die ik nog moet gaan doen. Geluk zit in de kleine dingen, niet in de grootscheepse pogingen gelukkig te zijn.

Hospiteervak

Ja fijn hoor, dat ik nu weet hoe ik moet differentiëren en wat een peripeteia is, maar niemand heeft me ooit verteld dat hospiteren zo vreselijk is. Er zou een verplicht Hospiteervak moeten komen op elke school, dan word je nog een beetje voorbereid op deze kwelling.

ps ja ik had dus gister een hospiteeravond en ja het ging dramatisch

Het zware leven van een eindexamenkandidaat

Dus ja, vorige week donderdag eindigde het eerste tijdvak van mijn examens.. en toen? Ik heb 2 dagen gewerkt, ben een dagje naar Amsterdam geweest en zit nu een jurk te zoeken voor m'n diploma uitreiking. Kut leven, hoor.
ps. Het wordt deze beaut denk ik
pps. Oh lord ik zat gister in Amsterdam aan het IJ te lunchen met de zon op m'n gezicht en een glas verse muntthee in mijn handen (dat ik per ongeluk een broodje brie had besteld terwijl ik helemaal geen brie lust vermeld ik even niet) (o toch wel haha!!!) met een nieuw boek en een blouse (samen voor het mooie bedrag van 3,50) in mijn tas. Ik wilde nooit meer weg.
ppps. Ik had mijn hele gezicht ingesmeerd met zonnebrand (gezichtszonnebrand hoor, weest niet gevreesd) maar was mijn haarlijn vergeten. Dat resulteerde in een verbrande bovenkant van m'n voorhoofd, fucking sexy ja

Ja hooooooi!!!!!

Ja zucht steun omg ah, na een klein technisch probleempje betreffende het examen Frans (geen uitleg nodig, I suppose?) maakte ik niet gisteren maar vandaag mijn laatste examen. Even goed kut, maar goed. Ik overleefde het, en zit nu op m'n luie reet op mijn nieuwe laptopje dit te typen (omgeven door chocoladetaart en Merci's, tough life).

En nu? Ik weet niet. Ik heb 3 maanden vakantie (holy jezus, 3 maanden terug was het 1 maart. Dat is eeuwen geleden, hoe ga ik 3 maanden vol krijgen?) (Nee oké dat heb ik niet gezegd), en tot nu toe staat er een citytrip Stockholm, een cursus abstract schilderen, duizend bezoekjes aan Amsterdam (beginnende deze zondag), 1.5 week Engeland en een shitload aan werken op het programma. En oh ja, een kamer in Amsterdam zoeken - dat is eigenlijk best wel een fulltime bezigheid.

En ik vind 't prima. Ik had het liefste de hele vakantie volgepland met allemaal reisjes naar allerlei uithoeken van de wereld, maar goed: geld. Dus nu spend ik mijn time als ex-scholier (hopelijk) en student-in-spé met niks doen en werken. Seems legit.

ps mijn hemel dit toetsenbord typt echt als een tierelier, ik voel me echt een soort secretaresse

Ja tot zo hè

Tot over 2,5 weekje, als ik (hopelijk) voor altijd en altijd klaar ben met Nederlands/Kunst/Eco/Geschiedenis/Engels/Wiskunde/Duits/Grieks/Frans. Adem in, adem uit.

Meh

Dus. De kamer. Die gaat niet door.

Ik zou maandagavond gaan kijken, maar zondagavond kreeg ik een berichtje dat de kamer al verhuurd was aan een ander meisje. AU.
Zo jammer! Ik had al allerlei plekjes opgezocht om te gaan werken, ik had de afstand naar m'n faculteit opgezocht, de afstand naar het Vondelpark, ik had interieurtjes bekeken.

Maar goed: dit was pas m'n eerste poging, dus ik ben niet depressief nu (ok wel een beetje). Op zoek naar m'n volgende huisje-in-spé!

Freaking fab gewoon

Kwijlen bij mooie interieurs - ma fav0rite th1ng.

Thank god voor bedankt

De titel is wat raadselachtig, maar dit zal ik volledig uitleggen.
Het is mij altijd een beetje een raadsel waar nou precies de grens van 'je' en 'u' is. Tegen mijn leraren zeg ik in het algemeen 'u' (gymleraren en leraren die stiekem nog 15 zijn vormen hierbij een uitzondering), maar wat moet ik tegen mijn buren zeggen? Ik ben zo'n noob die elke mogelijke zin waar een aanspreekvorm in voorkomt ontwijkt, maar dat resulteert soms in wat ongemakkelijke situaties ("ja, ik bleef maar even bij hem tot u... eh.. je.. ehhh... iemand... thuis was").

Zo ook net, toen ik mijn buurvrouw (via de "whatsApp" zoals zij dat mooi visueel verwoord) wilde bedanken. Ik typte eerst "dank u", maar dat voelde zo formeel dat ik het maar snel weg haalde (met als resultaat dat ik bijna die smiley met die hartjesmond stuurde.. awkward). "Dank je" klinkt ook zo ey ma niggah waddup, dus dat was ook niet echt geschikt. En toen scheen het licht der hemelen op me a.k.a. kreeg ik een ingeving: "bedankt"! De perfecte oplossing!

Eind goed, al goed (al heb ik wel bedankz gestuurd, in plaats van bedankt.. Nou ja, je kan niet alles hebben).

Kolderdag ok

Ga me niet vertellen dat jullie niet weten welk filmpersonage ik probeerde uit te beelden.

(hint: het is black en een dier)

Ja hoi

Het leven, hè jongens.. het leven neemt m'n tijd in.

Maar wat er in de tussentijd is gebeurd: ik heb m'n schoolexamen definitief afgesloten (hoezee!), zit nu in mijn twee-weekse leerperiode (is wel te merken ja, nu ik opeens ga bloggen), ga maandagavond bij een kamer in Amsterdam kijken (!), en ik ging hardlopen (wereldnieuws).
Ja, er is dus geen reet gebeurd. Behalve de kamer in Amsterdam, dat is dan nog wel noemenswaardig. Het is eng, want die kamer zou per 1 juni zijn en mijn examens eindigen 29 mei. Ik hoef er natuurlijk niet per se 1 juni in, maar ik moet dan wel een hele zomervakantie (= 3 maanden) betalen terwijl ik niet in tha house ben. Dat houdt me een beetje tegen, maar het idee van een dakterras/Oud-Zuid/houten vloer/15m² weegt daar wel tegen op. Dilemma's jongens, dilemma's.

Verderrrrrrrrrrrr heb ik geen ene moer zin meer om te leren, en is mijn concentratieboog ook niet langer dan 15 minuten. Ik zat bijvoorbeeld net economie te leren, toen ik het woord 'cao' tegenkwam, en toen ging ik op de horeca cao googlen, en toen klikte ik door, en nog een keer, en toen zat ik opeens op Facebook. Huh.

Als de katten van huis zijn*

dan danst de muis focking hard op tafel. Deze muis kan dan eindelijk al haar opgekropte voedselverlangens bevredigen (ieks), en dat heb ik vandaag ook gedaan.

Aanschouw:

Excuseer de wat sneue telefoonfoto, maar OH MY. Het was zo lekker! Ik heb nog wat knoflooksaus (zo culinair) over m'n burgertjes gegoten en rol nu rond als een ton door m'n kamer. (Nee, oké, dat niet. Dat komt meer door de combinatie: bovenstaand voedsel + brownie + soja cappuccino mwhahaha).

De burgertjes zijn deze vrinden, en de salade is een combi van een halve avocado, 2 radijsjes, een stukje komkommer, 5 hazelnootjes (alle ingrediënten in stukjes/blokjes gesneden), een handje rucola, en een simpel dressinkje van olijfolie/azijn/zout/peper/mini-beetje mosterd. YUM. 

*katten = ouders

Fijne dingen

Je Grieks vertaling verpest denkt te hebben (niet zo fijn), en dan een 8.2 terug te krijgen. FUCK YEAH.

Lente in mijn kamer

En aai luf it

Ja hallo I travel the world and the seven seas

Nee I wish dat ik de seven seas had getraveled. Of alle continenten (de teller staat nu op 2.. werk aan de winkel!). Maar ik ben wel op heel veel andere mooie plekjes geweest, plekjes die voor altijd in m'n hartj0h zitten. Zoals:

Bovenop de Gotthard 

Kopenhagen (focking sexy right)

Antwerpen

New York

Bianca en de deksel van de mosselpan

Hoewel de titel aandoet als de naam van een slechte boutique-reeksroman, is dat in geen enkel opzicht het geval. Dit gaat niet over een Bianca met wilde gevoelens en het verlangen naar een leven à la Fifty Shades of Grey. Dit gaat over een vrouw die het bloed onder mijn nagels vandaan haalt, die me de televisie laat uitzetten als ze voorbij komt: Bianca van 24Kitchen.

Nou moet je weten dat ik iedereen lekker z'n ding laat doen (die uitspraak... CRINGE) en iedereen moet zelf weten wat hij of zij doet, maar Bianc, als ik jou één tipje mag geven: stop ermee. Ga geen kookfilmpjes meer opnemen voor 24Kitchen. Je bent vast een alleraardigst figuur, vaste reuze vriendelijk, maar sorry: stop ermee. Het lukt niet.

Even ter illustratie:



Dit is toch net een verschijning uit Koefnoen?!??!? En maar atten die oranjebitter. Tssssssss.
p.s. de titel slaat op een andere aflevering met Bianca, waarin ze, tot overmaat van ramp, mosselen gaat bereiden. Pijnlijk. Heel erg pijnlijk,. 

Praise the lord

Halle-focking-luja, dat dacht ik bij mezelf toen ik vanochtend de laatste punt op m'n Grieks SE zette. Toen ik vervolgens mijn vertaling thuis ging nakijken, huilde ik een beetje vanbinnen. Maar goed. Herkansingen zijn er niet voor niets, toch? TOCH????

Als een heuse traditie ga ik altijd na een toetsweek naar de stad (met m'n duizenden vriendinnen) (ok in m'n eentje) om Iets te kopen. Meestal is dat Iets een lippenstift, waar ik een serieuze collectie van heb opgebouwd, en vandaag was geen uitzondering. Ik kocht een L'orealletje, waar ik vervolgens een ontzettend spontane foto mee maakte.

Trouwens hè, even een interruptie. Het zou je baan maar zijn om namen voor lippenstiften te verzinnen. Zo heb ik in mijn collectie een Dating Coral, een Brick-oh-la en, de allermooiste, Kiss Kiss Hibiskiss. Al moet ik toegeven dat het leven een stuk saaier zou zijn zonder dit soort leuke kleine dingetjes, dat wel.

Maar goed. Ik leef nog,  ga morgen werken, en zondag heeeluuuumaaaaaaaaaaaal nietzzzzz doennnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn. Welk een overdaad, welk een overdaad!

Mensen die een enkeltje Hades mogen (zo gymnasiaal) vol. 1:

• Mensen die foto's van een pan met stukjes kip naar Wakker Dier sturen. Jongens. JONGENS!!!!
• Mensen die te langzaam lopen
• Mensen die te snel lopen
• Mensen die smekken (!!)
• Mensen die met hun dikke bips middenin het gangpad van de AH gaan staan, het liefst tussen twee karretjes in.
• Mensen die op me af komen met de vraag of ik mijn broertje ben (ha, maar dan niet: "Ben je jouw broertje?" Duh. Maar: "Ben je *********?")
• Mensen in het algemeen
• Mensen die geen chocolade lusten
• Mensen die de wc-bril niet omlaag doen (synoniem voor mannen)

Dit moest even jongens, sorry. 

Ja hoi ik ben myrthe en ik post alleen als ik zin/tijd/inspi heb

Duizendmaal excuses voor mijn afwezigheid (al vind ik dat altijd een beetje raar om te zeggen, ik heb niet het idee dat er mensen zijn die mijn overbodige geblaat echt missen als ik niets post? Maar goed. Kleine confession. We gaan weer verder.). Maar laatste tentamenweek (ieh), daarna herkansingen, kolderdag, werk, chaos, paniek, feest, meivakantie, totale brainfart, examens. En dan: ademen, Stockholm, geld uitgeven, kamertje in Amsterdam zoeken, diploma-uitreiking (oh lord, ik kus de vloer van de kerk als ik m'n diploma in handen heb).

En dan: 3 maanden vakantie, en het Echte Leven begint. Ontzettend veel zin in.

Nog eventjes:

Confessions of a teenage eindexamenkanditaat

Ik word een beetje bang. Ik heb nog maar 1,5 week les. Voor altijd (hopelijk). Over 1,5 week maak ik de laatste toevoegingen voor mijn schoolexamencijfer, en nog 4 weken later is het Time to Shine. Alleen dat shinen, dát is het punt.
Ik weet niet wat ik moet verwachten bij de centraal examens. Ik bedoel: toetsen van 3 uur, ok? Ik heb wel vaker toetsen gehad van 3 uur, en die vond ik helemaal niet heel erg moeilijke shizzle? Ben ik nu te chill? Of straks kom ik daar op m'n eerste examen, lees ik de eerste zinnen en dan denk ik: 'Nee. Nee, dit wordt 't niet.' En dan krijg ik een massive!!! panic!!!! attack!!! Ben ik dan te gestrest?

Ik weet 't niet. Ik weet niet wat ik moet verwachten, en dat is eigenlijk het engste. Ik sta er prima voor hoor, met een gemiddelde van 7.7, maar ik bedoel.. alles kan nog gebeuren? Straks zak ik.. dan ben ik voor de komende 78 maanden niet in staat normaal te functioneren.

Jongens? Stel me gerust?

Hallo iedereen!

Ik zoek per augustus een kamer in het pittoreske Amsterdam. Als je iemand kent/bent die een mooie kamer te huur heeft op dat moment, wil ik je dringend!!!!!!!! verzoeken!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! om me hier toe te voegen en mijn hele leven goed te maken. Alle kamers tot 500 ekkies, kom maar dooorrrrr!

Dit is karma beste Topshop

Vijf en een halve week geleden bestelde ik een tas bij de Topshop. Ik zal het nog even voor je typen: vijf en een halve week geleden. Dat is meer dan een maand.

Na 3 weken stuurde ik Topshop een mailtje. Ene Elisabeth antwoordde (na 1 week) dat ik 3 weken moest wachten. Ik mailde met m'n beste Engels terug dat ik al 4 weken had gewacht. Een week later mailde Isadora (ik heb zoveel vrienden gemaakt bij de Topshop) terug dat ik een volledige refund zou krijgen, en dat die binnenkort op mijn account zou staan. Ik blij.

Kom ik vandaag thuis, ligt die tas er. HA, Topshop, HA!

Alle Stockholm-lovers verzamelen!

Vier jaar, en twee paren Converse geleden, werd deze foto genomen in Kopenhagen. Vier jaar, en twee paren Converse geleden, werd ik verliefd op Scandinavië. Dus dit jaar, eind juni, ga ik naar Stockholm.
Ik heb al een beetje geresearched hier en daar, maar ik ben benieuwd naar tips van mensen die zélf in Stockholm zijn geweest, en niet naar die van stomme reisbureaus. En aangezien ik feilloos op jullie smaak vertrouw, zijn alle mogelijke tips welkom! Laat je helemaal gaan onderin de comments!

Kleine meisjes worden groot

.. en moeten zich aanmelden voor een vervolgstudie. En deze kleine meid heeft dat zojuist gedaan.

Ik was er eeuwen van overtuigd dat het kunstgeschiedenis ging worden, studie leek me leuk, mensen leken me aardig, maar.. er was altijd dat gevoel van "nee.. nee dit is het niet". Een soort steekje in m'n maag.
Dus keek ik verder. Ik wilde eigenlijk iets met cultuur, iets over de psyche van de mens, iets over ménsen. Maar ik dacht: ja dikke doei, dat bestaat niet. Nou, mooi wel dus. Culturele Antropologie klonk me perfect in de oren, ik liep een dag mee aan de UvA, haatte het college (wtf, Methoden en Techniek? UvA, als je studenten wil werven moet je ze niet naar "het saaiste college van de hele studie" (aldus m'n meeloopmama) laten gaan), hield van de mensen en het hippiegebouw waar je chill thee en koffie kon drinken en met mensen kon praten.

Ondanks het ronduit saaie college, heb ik met toch aangemeld. Ik weet niet, het voelt goed.  Volgend jaar waggel ik (hopelijk) dus elke morgen over het Rokin en Damrak naar m'n collegezalen in de Oudemanhuispoort. Kannie wachten!

Als iemand nu nog durft te zeggen dat ik mezelf de uitkering in ga studeren, dan eh.. kom ik diegene vannacht vermoorden in zijn slaap. En ik ben eng hoor.

Instagramreceptje: rozijn-havermoutkoeken

Deze heerlijk robuuste (ik wilde dat woord altijd al gebruiken... kan ik afstrepen van mijn non-existent Bucketlist) rozijnenkoeken bakte ik casually tussen school en een debat maken met klasgenootjes door. That's how I roll ma friend.

Men neme:

1 cup* bloem (of 1/2 cup volkorenmeel en 1/2 bloem)

1/2 theelepel zout

1 theelepel bakpoeder

snufje kaneel

1/3 cup niet al te sterk smakende olie (kokosolie, rijstolie, milde olijfolie, zonnebloemolie)

1/2 tot 2/3 cup (riet)suiker

1 ei

1/2 cup havermout

1/2 cup rozijnen

Verwarm de oven voor op 180 graden. Meng de bloem, zout, kaneel en bakpoeder in een kleine kom. Mix in een grote kom de olie, suiker, het ei. Doe vervolgens de droge ingrediënten bij de natte, roer goed door en voeg de havermout en rozijnen toe.

Verdeel het deeg in kleine (of in mijn geval: immense) koekjes, leg ze op een bakplaat die bekleed is met bakpapier, en bak ze in de oven voor ongeveer 16 minuten (als ze zo groot zijn als die van mij, waardoor je 4 van deze baby boos uit je deeg krijgt, moeten ze zeker wel 22 minuten erin).

Even laten afkoelen en juuuummmmmmmie!

* Ik bak altijd met behulp van cups. En nee, nu niet je ondergoed-la openen (ha-ha-ha..), maar wel naar de Albert Heijn racen om measuring cups te kopen, zoals deze. Alleen dan blauw. En rond. En plastic. Ok, eigenlijk lijken ze er helemaal niet op. Maar, in ieder geval: ze zijn ontzettend handig!

Dankje, Hogere Macht (als je bestaat?)

Dit wordt een heel Zweverige En Te Positieve post, maar ik wilde 'm schrijven dus dan doe ik dat.

Ik besefte me laatst, nadat mijn moeder vertelde over een vriendin van haar die het zeker niet getroffen heeft met de gezondheid van haar kinderen, hoe dankbaar ik eigenlijk moet zijn dan ik gewoon gezond ben.
Dat ik al mijn armen nog heb, mijn benen, dat ik een goed stel hersens heb. Dat ik gewoon kan ademen, kan kijken, kan luisteren en spreken. Dat ik niet in een rolstoel noch rollator zit, dat ik niet constant met infusen moet rondlopen of elke week naar het ziekenhuis moet voor controle. Dat ik niet elke halve dag door mijn ouders moet worden ingepakt met verband over mijn hele lichaam.

En ik ben niet perfect, ik ben niet een supermodel of brainiac of supersocializer, maar ik ben wel "compleet" en kan normaal functioneren in deze maatschappij. En daar ben ik me pas sinds kort van bewust. En eigenlijk, ben ik een van de weinigen die het voorrecht heeft om gewoon gezond te zijn, om gelukkig rond te huppelen op deze aardkloot.

En daar ben jij er - waarschijnlijk - ook één van. Dus eh, gefeliciteerd man. Maak er wat moois van, van dit leven.

Geheime Preview!!! BIG NEWS!!

Misschien is de titel ietwat gedramatiseerd (kuch), maar vanaf vrijdag 22 maart hang ik met nog een tiental anderen in museumGouda, met een waar meesterwerk al zeg ik het zelf.
Nee grapje. Echt. Ik sta dan wel bij het jaarboek bij ons op school bovenaan bij 'Wie is het creatiefst?' (moet je nagaan hoe a-creatief de rest is.... sukkels.....), maar het wil bij mij nooit echt lukken, dat creatief zijn. Ik houd graag de schijn op creatief te zijn, dat wel.

Maar bon: het thema van onze expositie was Verrassing, en nadat vele verschillende ideeën de revue waren gepasseerd, werd het een gedicht. Dus, bij dezen: voor jullie een speciale preview!

Addiczione

Dat is mijn interpretatie van het Italiaans. Gewoon een Engels woord nemen + -zione achter zetten = totaal geloofwaardig.
Maar goed. Mijn recente addiczione is overduidelijk: couscoussalade. Met komkommers, zonder komkommers, met zongedroogde tomaat, avocado, pomodori tomaat, munt, gegrilde aubergine, pompoenpitten.. noem het maar op, ik eet het allemaal. Beetje olijfolie, beetje azijn, beetje zout, beetje peper.... oh yeah.

Ook lekker in een oh so classy Tupperwarebakje mee naar school/werk/zwemles.

Haaaaaallo dan!

Bloggen is niet meer voor mij, geloof ik. Ik wil zo'n enthousiasteling zijn, die elke morgen wakker word en van wie de eerste gedachte over z'n blog gaat. Die altijd barstensvol ideeën zit en die ook echt goed kan uitwerken. Die op de mooiste plekken komt, die wonderschoon fotografeert, beschrijft, heerlijke dingen proeft.

En daar ben ik dan. De mooiste plek die ik op een dag zie is mijn bed, mijn eerste gedachte 's ochtends vroeg is niet mijn blog ("Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee wekker neeeee ik leg net 5 minuten"), en ik beschrijf dingen niet mooi. Maar ja. Ik moet ergens mijn de gedachten waarmee mijn hoofd overstroomt kwijt, en dat is dan maar hier hè.

Melluk

Ik zat een beetje filosofisch voor me uit te staren toen ik ziek op bed lag, en toen bedacht ik me opeens dat het eigenlijk ontzettend raar is dat wij melk van een koe drinken. Ik bedoel: WAAROM?
Wij zijn het enige "dier" dat melk van een ander dier drinkt, en dat slaat eigenlijk nergens op. Het is bedoeld voor kalfjes, en wij zijn volwassen mensen en drinken ook melk? Crazy peeps.

En nu staat er 175 gram hazelnoten te weken in een liter water. Wat een leven.

ps. I'll keep you posted on dit hazelnootmelkavontuur, want hazelnootmelk uit pakken vind ik echt niet te verorberen. Hopen dat dit beter is.

Allergisch voor luxeproblemen? Lees dit niet

Ik ga mijn leven beteren. Ik weet dat dat een hele belofte is om te maken, maar ik voel dat het gaat lukken. Misschien willen jullie weten in welk opzicht? Misschien ook niet eigenlijk. Whatever. Ik ga het toch vertellen.

In mijn bescheiden kamertje van 2,5 bij 4 boven in ons huis slaap ik. En als ik wakker word, zie ik links van me een kledingrek parmantig gemonteerd aan de muur. En het is alsof ik het rek kan horen kreunen (sorry als dit zorgt voor andere associaties dan die ik probeer op te wekken) onder het gewicht van al de kleding die het ding moet dragen.

Dus. Ik besloot minder kleding te gaan kopen. Minder sieraden. Minder focking nagellak. Ik heb te veel! En dat is een ontzettende First World Problem, maar ja.. het is wel mooi dikke kut met peren. Welk derdewereldlandkindje zit te wachten op 30 flesjes nagellak in de meest vulgaire kleuren? Welk zielig Hongaars kindje zal blij worden van een kort jasje in slangenprint? Dat bedoel ik. Geen één.
En ik weet dus mijn god niet waar ik die kleding moet laten. Ik heb nu een selectie gemaakt van Wow Dit Is Amazing En Ga Ik Forever Dragen en een selectie met Hmm Dit Is Een Twijfelgeval Echt Twijfel Gewoon. Die laatste selectie heb ik in een vuilniszak gestopt, bekijk ik over een halfjaar weer, en als ik er dan nog steeds niets leuk bij zit, dan gaat het weg naar de Bak van Max.

De HDIETETG-stapel:

Ik vond het persoonlijk een goede vinding, als ik dat even bescheiden mag brengen.

Boeken #1

As we speak heb ik net mijn literatuur mondeling gehad. As we speak heb ik ook koorts. Die combi, die gaat niet werken denk je misschien. Nou, dikke kak van wel dus want ik heb mooi een 8 tot 8,5! Hoezee!
Nu ben ik voor altijd verlost van gedwongen boeken lezen waarvoor je je totaal niet interesseert. En ja ik weet dat je op de uni ook boeken moet lezen, en óf, maar dan is het tenminste nog in de sector van jouw Toekomstige Werk en hopelijk vind je dat dus interessant.
Mijn logica.

Om dit heugelijke feit te vieren, bestelde ik net gelijk drie boeken bij Bol. I'm cool like that.

En dankzij mijn geweldig ingenieuze cijferingsmethode kan ik nu wat vertellen over deze boekjes, hoe awesome!!!

1 Dieren eten door Jonathan Safran Foer - Ja hoi ik ben een vega en ik was ontzettend benieuwd naar dit boek. Je schijnt nadat je het gelezen hebt nooit meer vlees en eieren te willen eten of melk te willen drinken. Challenge accepted.

2 The book of disquiet door Fernando Pessoa - Mijn literatuurlerares hamerde dit boek er bij mij in en het is er nooit meer uitgekomen. Dus vandaar.

3 De wildernis in door Jon Krakauer - ik las 'm in het Engels, maar toch niet helemaal. Ik keek de film, maar stopte halverwege. En nu wil ik dit goddamn boek helemaal lezen.  

ps. Jullie gaan natuurlijk allemaal:

Follow my blog with Bloglovin

Hallo, hallo

Ik weet niet wat dat is met mij, maar als ik in een blogdipje zit (en dat mag je 3 maanden niet bloggen wel noemen) heb ik altijd de urge om een nieuwe blog aan te maken. En dat doe ik dan. Dus. Melancholiek. Omdat ik dat het mooiste woord vind van de Nederlandse taal. Dáárom.