Het brein is gek

Ik ben het meeste a-medische wezen op deze aardbol, maar hersenen en het menselijk gedrag kunnen me zo fascineren. Ik zat bijvoorbeeld laatst weer eens filosofisch voor me uit te staren, en vroeg me af waarom mensen het ene wel mooi vinden, en het andere niet.

Om dit abstracte voorbeeld wat begrijpelijker te maken voor de normaal functionerende mens, een voorbeeldje (met plaatjes, omdat dat altijd goed werkt). 

Bron: samuipedia (ja dit is Koh Samui.... one day)

Waarom vinden we dit zo mooi? Ik bedoel, ja duhhhhhhhh het water ziet er heerlijk uit (waarom?), de plantjes zien eruit alsof ze genieten van een heerlijk zonneke (waarom?) en ik zou geen nee zeggen tegen een baantje trekken hier.. maar wáárom niet? Waarom is dit ongeveer het evenbeeld van de hemel? Waarom "klopt" dit?

Nog een gekkigheid van De Mensheid: waarom vinden we niet allemaal hetzelfde lekker, vinden we niet hetzelfde mooi, of zoeken we niet hetzelfde in een vriendschap/relatie (ja, dit is diep jongens, dit is diep)? Dit zal vast in de oertijd ook al zijn geweest (of niet? Was het toen: het mannetje met de grootste knuppel (ha, zo dubbelzinnig) is De Hunk Van De Groep, en een grote knuppel (hihi) was het enige wat de wijffies zochten?), of is dit over de jaren heen juist steeds meer ontwikkeld? Is het daarnaast een kwestie van nature, of van nurture? 

VRAGEN, jongens, vragen. Moeilijke dingen in het leven, lastig maar ook interessant om over na te denken. Vind ik dan.

Dus eh, kom maar op met die antwoorden. Verlos me!

Dankje, Hogere Macht (als je bestaat?)

Dit wordt een heel Zweverige En Te Positieve post, maar ik wilde 'm schrijven dus dan doe ik dat.

Ik besefte me laatst, nadat mijn moeder vertelde over een vriendin van haar die het zeker niet getroffen heeft met de gezondheid van haar kinderen, hoe dankbaar ik eigenlijk moet zijn dan ik gewoon gezond ben.
Dat ik al mijn armen nog heb, mijn benen, dat ik een goed stel hersens heb. Dat ik gewoon kan ademen, kan kijken, kan luisteren en spreken. Dat ik niet in een rolstoel noch rollator zit, dat ik niet constant met infusen moet rondlopen of elke week naar het ziekenhuis moet voor controle. Dat ik niet elke halve dag door mijn ouders moet worden ingepakt met verband over mijn hele lichaam.

En ik ben niet perfect, ik ben niet een supermodel of brainiac of supersocializer, maar ik ben wel "compleet" en kan normaal functioneren in deze maatschappij. En daar ben ik me pas sinds kort van bewust. En eigenlijk, ben ik een van de weinigen die het voorrecht heeft om gewoon gezond te zijn, om gelukkig rond te huppelen op deze aardkloot.

En daar ben jij er - waarschijnlijk - ook één van. Dus eh, gefeliciteerd man. Maak er wat moois van, van dit leven.