Weer een nieuwe desillusie

Vol verwachting klopte mijn hart toen ik dinsdagochtend thuis kwam en er een pakketje op me lag te wachten. Een cadeautje van jezelf aan jezelf, altijd fun bij gebrek aan een verjaardag/pakjesavond in de buurt.
Ik wist al wat erin zou zitten: mijn perfecte, als beloning voor het afsluiten van mijn examens bestelde(ja je moet jezelf verwennen ok), MAC lippenstift (#3). Deze, om precies te zijn.

Alsof ik plotseling door de duivel bezeten was opende ik de kartonnen doos. Die was trouwens circa 20 keer zo groot als de lippenstift zelf - arme boompjes.. Maar goed. Ik haalde de dop van de lippenstift af, deed de altijd sexyyyyyyyyy move van het draaien van de lippenstifthuls en bracht 'm aan.

Niks. Helemaal niks. Ik had een lippenstift van 18 euro gekocht die precies dezelfde kleur is als mijn lippen.

Dit, jongens en meisjes, dit is mijn leven. And I'm absolutely loving it.

Ik had trouwens ook nog een hypoallergene mascara besteld van Clinique (21,80) voor mijn uiterst gevoelige traanoogjes, en een dag later was 'ie met 65% korting in de sale. Geslaagde bestelling dit, dus.

Oooongemaaaakkeliiiiijkkk yeahahahh

Ja weet je hè, ik moet soms op m'n werk in mijn uppie afsluiten. Zes uur gaan we (=koffiezaak) dicht, nette tijd al zeg ik 't zelf. Vóór zes uur (lees: vanaf vijf uur) begin ik altijd al met subtiel de gebakjes uit de vitrine te halen, de vlaggen naar de berging te brengen en alle suiker-/melk-/zoetjesbakjes aan te vullen.

Dan is het zes uur. En dan zit er nog iemand in de zaak. Zo ook afgelopen dinsdag. Op zich geen ramp, ik liep naar de betreffende persoon toe en zei met mijn allerliefste, honingzoete stem: "We gaan helaas sluiten..." (krachtig, kort doch casual - zo vond ik zelf). Het antwoord van deze monsieur? "Ja."
En hij blijft zitten.

Nou vráág ik je, kan ik het nog onsubtieler brengen? Moet ik 'm aan z'n nekvel naar buiten slepen? Gaan stofzuigen voor zijn neus? Gewoon het alarm aanzetten? Come ooonnnn, ik weet blabla mannen snappen hints niet leuterdeleuter, maar jongens.. nee. Dit exemplaar was gewoon stronteigenwijs. OPZOUTEN.

Een overgedramatiseerd en moraliserend stukje tekst

Ik zit in de tuin, met als enige omgevingsgeluid het ruisen van de jonge blaadjes en het tjirpen van dito vogeltjes. De geur van mijn versgebakken frambozencake omarmt de iconische geur van lente, van lammetjes en de verlegen zon en ijsjes eten. Ik kijk om me heen, en besef me dat ik gelukkig ben. Op dit moment, niet denkend aan mijn medemens noch aan de dingen die me nog te wachten staan en de dingen die ik nog moet gaan doen. Geluk zit in de kleine dingen, niet in de grootscheepse pogingen gelukkig te zijn.

Hospiteervak

Ja fijn hoor, dat ik nu weet hoe ik moet differentiëren en wat een peripeteia is, maar niemand heeft me ooit verteld dat hospiteren zo vreselijk is. Er zou een verplicht Hospiteervak moeten komen op elke school, dan word je nog een beetje voorbereid op deze kwelling.

ps ja ik had dus gister een hospiteeravond en ja het ging dramatisch

Het zware leven van een eindexamenkandidaat

Dus ja, vorige week donderdag eindigde het eerste tijdvak van mijn examens.. en toen? Ik heb 2 dagen gewerkt, ben een dagje naar Amsterdam geweest en zit nu een jurk te zoeken voor m'n diploma uitreiking. Kut leven, hoor.
ps. Het wordt deze beaut denk ik
pps. Oh lord ik zat gister in Amsterdam aan het IJ te lunchen met de zon op m'n gezicht en een glas verse muntthee in mijn handen (dat ik per ongeluk een broodje brie had besteld terwijl ik helemaal geen brie lust vermeld ik even niet) (o toch wel haha!!!) met een nieuw boek en een blouse (samen voor het mooie bedrag van 3,50) in mijn tas. Ik wilde nooit meer weg.
ppps. Ik had mijn hele gezicht ingesmeerd met zonnebrand (gezichtszonnebrand hoor, weest niet gevreesd) maar was mijn haarlijn vergeten. Dat resulteerde in een verbrande bovenkant van m'n voorhoofd, fucking sexy ja

Ja hooooooi!!!!!

Ja zucht steun omg ah, na een klein technisch probleempje betreffende het examen Frans (geen uitleg nodig, I suppose?) maakte ik niet gisteren maar vandaag mijn laatste examen. Even goed kut, maar goed. Ik overleefde het, en zit nu op m'n luie reet op mijn nieuwe laptopje dit te typen (omgeven door chocoladetaart en Merci's, tough life).

En nu? Ik weet niet. Ik heb 3 maanden vakantie (holy jezus, 3 maanden terug was het 1 maart. Dat is eeuwen geleden, hoe ga ik 3 maanden vol krijgen?) (Nee oké dat heb ik niet gezegd), en tot nu toe staat er een citytrip Stockholm, een cursus abstract schilderen, duizend bezoekjes aan Amsterdam (beginnende deze zondag), 1.5 week Engeland en een shitload aan werken op het programma. En oh ja, een kamer in Amsterdam zoeken - dat is eigenlijk best wel een fulltime bezigheid.

En ik vind 't prima. Ik had het liefste de hele vakantie volgepland met allemaal reisjes naar allerlei uithoeken van de wereld, maar goed: geld. Dus nu spend ik mijn time als ex-scholier (hopelijk) en student-in-spé met niks doen en werken. Seems legit.

ps mijn hemel dit toetsenbord typt echt als een tierelier, ik voel me echt een soort secretaresse

Ja tot zo hè

Tot over 2,5 weekje, als ik (hopelijk) voor altijd en altijd klaar ben met Nederlands/Kunst/Eco/Geschiedenis/Engels/Wiskunde/Duits/Grieks/Frans. Adem in, adem uit.

Meh

Dus. De kamer. Die gaat niet door.

Ik zou maandagavond gaan kijken, maar zondagavond kreeg ik een berichtje dat de kamer al verhuurd was aan een ander meisje. AU.
Zo jammer! Ik had al allerlei plekjes opgezocht om te gaan werken, ik had de afstand naar m'n faculteit opgezocht, de afstand naar het Vondelpark, ik had interieurtjes bekeken.

Maar goed: dit was pas m'n eerste poging, dus ik ben niet depressief nu (ok wel een beetje). Op zoek naar m'n volgende huisje-in-spé!

Freaking fab gewoon

Kwijlen bij mooie interieurs - ma fav0rite th1ng.

Thank god voor bedankt

De titel is wat raadselachtig, maar dit zal ik volledig uitleggen.
Het is mij altijd een beetje een raadsel waar nou precies de grens van 'je' en 'u' is. Tegen mijn leraren zeg ik in het algemeen 'u' (gymleraren en leraren die stiekem nog 15 zijn vormen hierbij een uitzondering), maar wat moet ik tegen mijn buren zeggen? Ik ben zo'n noob die elke mogelijke zin waar een aanspreekvorm in voorkomt ontwijkt, maar dat resulteert soms in wat ongemakkelijke situaties ("ja, ik bleef maar even bij hem tot u... eh.. je.. ehhh... iemand... thuis was").

Zo ook net, toen ik mijn buurvrouw (via de "whatsApp" zoals zij dat mooi visueel verwoord) wilde bedanken. Ik typte eerst "dank u", maar dat voelde zo formeel dat ik het maar snel weg haalde (met als resultaat dat ik bijna die smiley met die hartjesmond stuurde.. awkward). "Dank je" klinkt ook zo ey ma niggah waddup, dus dat was ook niet echt geschikt. En toen scheen het licht der hemelen op me a.k.a. kreeg ik een ingeving: "bedankt"! De perfecte oplossing!

Eind goed, al goed (al heb ik wel bedankz gestuurd, in plaats van bedankt.. Nou ja, je kan niet alles hebben).