Tough life

Soms heb je van die momenten in je leven waarop je denkt: "Hè, jasses, dit had ik me nou heel anders voorgesteld."

Zo'n moment had ik bij mijn diploma-uitreiking. Als eerste hoorde ik van mijn ouders een half uur voor de uitreiking dat mijn broer niet zou komen omdat hij op z'n telefoon moest wachten. Je hoort al waar de prioriteiten liggen, ja.
Toen ging het allemaal helemaal prima. Even hard lachen om het meezingen van ons schoollied (waarbij niemand de tekst wist/geen zin had om mee te zingen, alleen bij één zin, die dus opeens keihard door de kerk werd geschreeuwd). Twee uur wachten, beetje lachen om speeches over anderen en om pijnlijke momenten van leraren ("Ben jij een spin? Of zit je in een web?" Kunstlerares, obviously).
Toen werd mijn naam geroepen (ik dacht: kut, mn onderrok zit helemaal opgekropt en dat zie je als ik ga staan, jeetje wat een drama o lord let's get it over with), en begon mijn mentor iets over mij te vertellen.

Althans, dat was de bedoeling. Hij vertelde vol overtuiging iets over mijn naamgenoot in mijn jaar. Dat ik zo van dansen hield (wait.... whut? Dansen? Ik? Als er iemand niet kan of wil dansen, dan ben ik 't wel), en dat ik elk jaar aanwezig was geweest bij de talentenshow bij ons op school (mensen, ik heb geen talent, ik heb daar nog nooit opgetreden, wat is dit). Ik probeerde te blijven lachen, trok een WTF-bek naar mijn ouders, en glimlachte vriendelijk door naar mijn mentor. Hij vertelde ook vol trots dat ik aaaaaltijd De Wereld Draait Door kijk (wat echt voor geen reet klopt) (ik ontdekte later dat ik het had geliked op Facebook... suspicious).
Ik kreeg 3 zoenen van 'm, zette mijn handtekening onder mijn diploma (ik vroeg mijn rector of dit alles was, zegt hij: "Eh ja en de hele ceremonie..........." DUDE ik bedoelde of ik 1 handtekening moest zetten. Somebody's being a bitch), en rende zo snel mogelijk uit de spotlights.

Al met al: drama. Gelukkig viel het niet alleen mij op dat er geen reet van m'n speech klopte, maar werd ik daarna bedolven onder de opmerkingen erover van medeleerlingen/leraren/ouders. Cool.

Maar goed: ik heb m'n diploma (en zelf een heuse munt waarop staat: Cursu Peracto anno 2013. Ik had Grieks en heb geen idee wat het betekent maar het klinkt goed), en daar gaat 't om. Adem in, adem uit.

Such a fashionista

Je hebt van die kledingstukken die je zit hangen, denkt van: "o-mijn-god, sooooo fabulous!", maar je laat ze dan toch hangen. Het argument dat ik altijd voer in zo'n situatie: "Ja, leuk, maar voor iemand anders".

Dat dacht ik ook bij De Witte Blazer. Ik ben helemaaaal geen blazertype, vind altijd dat ik er zo'n zakenvrouwenlook mee creëer, heb er een paar gepast en dacht steeds: meh. Wat ook niet helpt, is een moeder die naast je staat te schreeuwen dat het je éééééécht bleek maakt en dat de mouwen véééél te kort zijn en jéééééétje er zit een foundationvlek van de voorganger op. Dus ik liet ze altijd hangen.

Je voelt 'm al aankomen: tot een paar dagen terug. Ik moest om 11 uur werken, ging daarvoor nog even naar de H&M in de stad. En daar hing 'ie hoor, in volle glorie: De Witte Blazer. Ik paste mijn eigen maat (muchos te klein), een maat groter (mijn schouders à la De Hulk pasten zelfs hier niet in), en nog ééntje groter (helemaal amazing). Ik greep nog een bikinibroekje van 3 euro, rekende af, en was de hele dag in m'n sas met mijn nieuwe blazer.

Nu hangt hij hier naast me aan mijn kledingrek, en werp ik elke paar minuten een blik op mijn baby. Of 'ie er nog hangt, en of ik 'm nog steeds zo mooi vind. Tot nu toe kan ik op beide vragen volmondig ja antwoorden. Gut, wat kan ik toch blij worden van kleine dingen.

Whoop whoop whoop!

Kleine confession: ik wist niet waar de printscreen-knop zat op m'n nieuwe laptop. Au.

Gut, ik word later Lonely Planet-boekjesschrijver. Wat is het heeeerrrrlok om nieuwe plekjes te ontdekken en die te delen met de Grote Boze Wereld! En zeker als het zo'n prachtige stad als Stockholm betreft (jaaaaaaaaaaaaaaa Myrthe het is nu wel duuuuuidelijk dat je het een mooie stad vindt okeeeeeeheee).

Dus: klik op de printscreen (grote meid), en je wordt vanzelf meegenomen naar de wondere wereld van de Stockholm Reisgids. Wat een magie!

Life update zomfg ~~~~

Ja dus. Wat is dat toch met mij, dat ik van die fases heb van OMFG MOET BLOGGEN 4 POSTS PER DAG NIET TE STOPPUHHHHH, en dan een dag is het weg en ben ik maanden foetsie. En het is niet dat ik het heel druk heb of zo, helemaaaaal niet, maar ik denk aan 'goh ik moet nu eigenlijk een blogje schrijven', en dan denk ik 'meh'. Dus dan gebeurt er niks.

Maarrrrrr hallo. Ik heb de afgelopen weken muchos gewerkt, ben drie daagjes naar Stockholm geweest (o mijn god, wat een geweldige stad! Ik wil er later wonen! Overal mooie mannen met baarden en hipsterbril, overal lange mensen, overal vega opties, overal heerlijk gebak, iedereen is aardig en spreekt vloeiend Engels, er is mooie natuur, winkels, water, en toen ik er was ook nog zon. Jeetje. Ik wist echt niet dat een stad zo heerlijkmooifijn en thuis kon voelen), een beetje geshopt hier en daar en voor de rest heb ik me vooral beziggehouden met hetgeen me mij 10 jaar korter gaat laten leven van stress en onmogelijkheid: een kamer in Amsterdam vinden.
Nee, die heb ik nog steeds niet. Men wil werkende mensen, mensen die klaar zijn met hun studie, mannen, mensen die heel erg van een FISSAHHH houden, out-going people. Of de kamer is 850 per maand (geen grap, 850 euro per maand. Zoveel geld!). En daar kom ik allemaal niet voor in aanmerking. Maar ik houd moed en houd het idee van 'als ik eenmaal daar m'n colleges volg komt het goed'. Dus dat hoop ik.

En nu ga ik een reisgidsje voor Stockholm schrijven en nagenieten. Schrik niet als je over een jaartje of 10 in Stockholm loopt, een 28-jarige ziet van 1.85 m, antropoloog van beroep, heerlijk browsend in één van de tientallen natuurwinkels van de mooiste stad op aard. Dat ben ik.

Hey yha

Dit typ ik vanaf mijn totaal onergonomisch verantwoorde touchscreen van mijn telefoon. En dat, lieve mensen, is niet voor niets. Mijn 3-weken oude laptop heeft besloten totaal niet meewerkend te zijn, waardoor ik nu overleef door muziek op de iPad en internet op mijn telefoon. Die leef is zwaar.

Maar goed. Watskeburt? Nou ja op zich slaagde ik voor m'n gymnasiumdiploma met een nette 7.5 gemiddeld. Blij! Vier juli diploma uitreiking, daarvoor nog even een citytripje Stockholm (zoveel zin in!!) en een paar examenfeestjes (nu klink ik all nice 'n cool maar oeps ik ben niet zo van de feessies eigenlijk).

Eind van deze beknopte mededeling. Ik schrijf een uitgebreid verslag als ik mijn laptopdushi weer gereanimeerd heb!

Ps dat random boeket was een HEYYY JE BENT GESLAAGD ALLANG
VERWACHT DUS WE SCHREVEN DE GEFELICITEERD-KAART DIE ERBIJ ZAT VÓÓR DE UITSLAG-cadeau van mijn paps en mams!

Het brein is gek

Ik ben het meeste a-medische wezen op deze aardbol, maar hersenen en het menselijk gedrag kunnen me zo fascineren. Ik zat bijvoorbeeld laatst weer eens filosofisch voor me uit te staren, en vroeg me af waarom mensen het ene wel mooi vinden, en het andere niet.

Om dit abstracte voorbeeld wat begrijpelijker te maken voor de normaal functionerende mens, een voorbeeldje (met plaatjes, omdat dat altijd goed werkt). 

Bron: samuipedia (ja dit is Koh Samui.... one day)

Waarom vinden we dit zo mooi? Ik bedoel, ja duhhhhhhhh het water ziet er heerlijk uit (waarom?), de plantjes zien eruit alsof ze genieten van een heerlijk zonneke (waarom?) en ik zou geen nee zeggen tegen een baantje trekken hier.. maar wáárom niet? Waarom is dit ongeveer het evenbeeld van de hemel? Waarom "klopt" dit?

Nog een gekkigheid van De Mensheid: waarom vinden we niet allemaal hetzelfde lekker, vinden we niet hetzelfde mooi, of zoeken we niet hetzelfde in een vriendschap/relatie (ja, dit is diep jongens, dit is diep)? Dit zal vast in de oertijd ook al zijn geweest (of niet? Was het toen: het mannetje met de grootste knuppel (ha, zo dubbelzinnig) is De Hunk Van De Groep, en een grote knuppel (hihi) was het enige wat de wijffies zochten?), of is dit over de jaren heen juist steeds meer ontwikkeld? Is het daarnaast een kwestie van nature, of van nurture? 

VRAGEN, jongens, vragen. Moeilijke dingen in het leven, lastig maar ook interessant om over na te denken. Vind ik dan.

Dus eh, kom maar op met die antwoorden. Verlos me!

Hot girl on video!!! Click here!!!! Ja ofnie

Omdat ik niet wil dat jullie verdrinken in de lappen tekst die ik post, even wat videomateriaal.

Over 4 weekjes heb ik op dit moment (hopelijk!) mijn gymnasiumdiploma in mijn hand. Mijn hemel, ik kruip de kerk uit terwijl ik de vloer kus, geloof ik. Maar voor dit Special Event (altijd fijn, excuses voor je zelf verzinnen om aankopen mee te rechtvaardigen) heb ik natuurlijk wel een amazingly pretty jurk nodig. En dit weten jullie wellicht niet van me, maar ik draag nooit rokken of jurken. Onderstreept, ja. De keren dat ik in een jaar iets niet-broekigs draag zijn op één hand te tellen, al brengt mijn versgekochte oudroze maxirok (lang genoeg voor deze reuzin!) daar wel een verandering in. Maar voor de rest - je zal mij alleen op gala's of heel sporadisch op een gewone dag wanneer ik ben overvallen door spontane rokdragerigheid, een rok zien dragen.
Of bij een diploma-uitreiking, dus.

De Jurk (op De Dag met een knalroze lippenstiftje):

Weer een nieuwe desillusie

Vol verwachting klopte mijn hart toen ik dinsdagochtend thuis kwam en er een pakketje op me lag te wachten. Een cadeautje van jezelf aan jezelf, altijd fun bij gebrek aan een verjaardag/pakjesavond in de buurt.
Ik wist al wat erin zou zitten: mijn perfecte, als beloning voor het afsluiten van mijn examens bestelde(ja je moet jezelf verwennen ok), MAC lippenstift (#3). Deze, om precies te zijn.

Alsof ik plotseling door de duivel bezeten was opende ik de kartonnen doos. Die was trouwens circa 20 keer zo groot als de lippenstift zelf - arme boompjes.. Maar goed. Ik haalde de dop van de lippenstift af, deed de altijd sexyyyyyyyyy move van het draaien van de lippenstifthuls en bracht 'm aan.

Niks. Helemaal niks. Ik had een lippenstift van 18 euro gekocht die precies dezelfde kleur is als mijn lippen.

Dit, jongens en meisjes, dit is mijn leven. And I'm absolutely loving it.

Ik had trouwens ook nog een hypoallergene mascara besteld van Clinique (21,80) voor mijn uiterst gevoelige traanoogjes, en een dag later was 'ie met 65% korting in de sale. Geslaagde bestelling dit, dus.

Oooongemaaaakkeliiiiijkkk yeahahahh

Ja weet je hè, ik moet soms op m'n werk in mijn uppie afsluiten. Zes uur gaan we (=koffiezaak) dicht, nette tijd al zeg ik 't zelf. Vóór zes uur (lees: vanaf vijf uur) begin ik altijd al met subtiel de gebakjes uit de vitrine te halen, de vlaggen naar de berging te brengen en alle suiker-/melk-/zoetjesbakjes aan te vullen.

Dan is het zes uur. En dan zit er nog iemand in de zaak. Zo ook afgelopen dinsdag. Op zich geen ramp, ik liep naar de betreffende persoon toe en zei met mijn allerliefste, honingzoete stem: "We gaan helaas sluiten..." (krachtig, kort doch casual - zo vond ik zelf). Het antwoord van deze monsieur? "Ja."
En hij blijft zitten.

Nou vráág ik je, kan ik het nog onsubtieler brengen? Moet ik 'm aan z'n nekvel naar buiten slepen? Gaan stofzuigen voor zijn neus? Gewoon het alarm aanzetten? Come ooonnnn, ik weet blabla mannen snappen hints niet leuterdeleuter, maar jongens.. nee. Dit exemplaar was gewoon stronteigenwijs. OPZOUTEN.

Een overgedramatiseerd en moraliserend stukje tekst

Ik zit in de tuin, met als enige omgevingsgeluid het ruisen van de jonge blaadjes en het tjirpen van dito vogeltjes. De geur van mijn versgebakken frambozencake omarmt de iconische geur van lente, van lammetjes en de verlegen zon en ijsjes eten. Ik kijk om me heen, en besef me dat ik gelukkig ben. Op dit moment, niet denkend aan mijn medemens noch aan de dingen die me nog te wachten staan en de dingen die ik nog moet gaan doen. Geluk zit in de kleine dingen, niet in de grootscheepse pogingen gelukkig te zijn.